گروه اندیشه: دکتر محسن جاوید موید در مطلبی تخصصی که برای خبرگزاری خبرآنلاین نوشته، با نقادانهترین نگاه، تضاد عمیق میان ادعای «شایستهسالاری» و واقعیتِ «فئودالیسم مدیریتی» در سازمانهای امروزی را برمیکاود. از نظر او سازمانهای مدرن در «صحنه» با ادبیات منابع انسانی و ابزارهای سنجش یکسویه، نمایشی از عدالت میسازند؛ اما در «پشتصحنه»، منطق مناسبات خانوادگی، حیاطخلوتسازی و وفاداریهای موروثی حاکم است. جاویدموید با ارجاع به آرای مفاهیمی چون «جامعه نمایش» دبوور و «سرمایه نمادین» بوردیو، نشان میدهد چطور تخصص به تهدید بدل شده و انتصابات رفاقتی نوعی «خشونت نمادین» را بر بدنه تحمیل میکنند. این ساختار با ایجاد «دِین نامرئی»، مدیران را به مریدان مطیع تبدیل کرده و عقلانیت ابزاری ارزیابی را صرفاً برای کنترل کارمندان، و نه پاسخگویی مدیران ارشد، به کار میگیرد. جاوید موید با انذار از متلاشی شدن چنین سیستمهایی از درون، تنها راه نجات را گذر از پاسخگویی نمایشی، ایجاد شفافیت در انتصابات و استقرار «دموکراسی سازمانی» و سنجش دوسویه میداند. این مطلب را در ادامه می خوانید:
**** محسن جاویدموید تئاتر شایستگی و فئودالیسم مدیریتی: کالبدشکافی تزویر ساختاری
در راهروهای سازمانهای مدرن، جایی که واژگان براقی چون «شایستهسالاری»، «شفافیت» و «جانشینپروری» همچون آگهیهای تبلیغاتی پرزرقوبرق بر دیوارهای سرد نقش بستهاند، واقعیتی خاکستری و به غایت بدوی جریان دارد. ما با سیستمی روبهرو هستیم که در ظاهر، الگویی از عقلانیت بوروکراتیک و بهرهوری علمی است، اما در بطن خود، ساختاری «فئودال» را بازتولید میکند. این «فئودالیسم مدیریتی»، تضادی بنیادین میان آنچه سازمان «ادعا میکند» و آنچه سازمان «بهجا میآورد» ایجاد کرده است. در این نوشتار، قصد داریم نقاب از چهرهی این تزویر ساختاری برداریم و نشان دهیم چگونه سازمانهای امروز، در حالی که در ظاهر مدرن به نظر میرسند، در پس پرده به میدانهای جنگ قدرت و تبادل وفاداریهای موروثی بدل شدهاند. تفکیک «صحنه» و «پشتصحنه»: تئاتر نمایش شایستگی
اگر نگاهی به رویکرد گی دبوور در «جامعه نمایش» داشته باشیم، سازمان امروز خود یک «نمایش تمامعیار» است. در این تئاتر، دو ساحت کاملاً مجزا وجود دارد: «صحنه» …
