اما چیزی که از خاطراتش بیشتر از استعداد به چشم میآید، تمرین است که تابستانها با ذغال و کاغذکاهی تعداد زیادی طراحی میکرد و نزد استادهایش میبرد.گاهی راهی مسجد شیخ لطفالله میشد و از روی کاشیهای آن طراحی میکرد: «میرفتم مسجد شیخ لطفالله، صبح تا عصر طراحی میکردم.»
این نوجوان بعدها یکی از ماندگارترین چهرههای نگارگری ایران شد. «عصر عاشورا»، «ضامن آهو» و آثار متعدد دیگر حاصل سالها جستوجو و تمرین او بودند.اما ماجرا به تابلوها ختم نشد. طراحی ضریح امام رضا(ع) و پس از آن ضریح جدید امام حسین(ع) به او سپرده شد.
در سال ۱۳۸۵ نیز ۱۲ کارتپستال از آثار فرشچیان با فضاپیمای روسی «پروگرس ـ ام۵۶» به ایستگاه فضایی بینالمللی رفت و آثار او آنجا به نمایش درآمد.
از هنرستان اصفهان تا ایستگاه فضایی، مسیر بلندی بود؛ مسیری که از همان سالهای نوجوانی و ساعتها طراحی آغاز شد.
در سالروز درگذشت محمود فرشچیان، شاید بهترین تصویر برای به یادآوردنش همان نوجوانی باشد که هنوز «استاد» نشده بود؛ پسر جوانی که قلم برمیداشت و آنقدر نقش میزد تا روزی نامش در کنار ماندگارترین آثار هنر ایرانی قرار بگیرد.
منبع:فارس کد مطلب 2258344
