به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، فراز 21 در دعای 32 صحیفه سجادیه از امام سجاد علیه السلام درباره «درخواست پرده پوشی و رازداری خداوند در قیامت» میفرمایند:
اللَّهُمَّ وَ إِذْ سَتَرْتَنِی بِعَفْوِکَ ، وَ تَغَمَّدْتَنِی بِفَضْلِکَ فِی دَارِ الْفَنَاءِ بِحَضْرَةِ الْأَکْفَاءِ ، فَأَجِرْنِی مِنْ فَضِیحَاتِ دَارِ الْبَقَاءِ عِنْدَ مَوَاقِفِ الْأَشْهَادِ مِنَ الْمَلَائِکَةِ الْمُقَرَّبِینَ ، وَ الرُّسُلِ الْمُکَرَّمِینَ ، وَ الشُّهَدَاءِ وَ الصَّالِحِینَ ، مِنْ جَارٍ کُنْتُ أُکَاتِمُهُ سَیِّئَاتِی ، وَ مِنْ ذِی رَحِمٍ کُنْتُ أَحْتَشِمُ مِنْهُ فِی سَرِیرَاتِی .
ترجمه
خدایا! اکنون که مرا به پردۀ گذشت و عفوت پوشاندی؛ و در این جهان فانی، احسانت را در برابر مردم، شامل حال من فرمودی؛ پس مرا از رسواییهای جهان ابدی، در برابر اهل محشر که عبارتند از فرشتگان مقرّب و پیامبران بزرگوار و شهدا و شایستگان، پناه ده؛ آن شهدا و شایستگانی که در دنیا همسایهام بودند و من زشتیهایم را از آنان میپوشاندم و خویشاوندانی بودند که در کارهای بد و اعمال خلافم، از آنها شرم داشتم.
تفسیر
پردهپوشی خداوند در برابر رسوایی انسان
از تلخترین صحنههای قیامت پردهبرداری از درون حقیقی آدم است، پردهای که از روی اسرار نهان انسان، کنار میرود و او در مقابل بزرگان پاک نهاد و دوستانی که پیوسته در پوشیدن حالات خود از آنها میکوشید، یکباره همه رازهای او آشکار میشود.
پروردگار ستّار در این جهان پرده سرّپوشی خود را بر انسان و صفات درونی و اعمال ظاهری افکنده است، مردم در سایه آن به زندگی روزمرّه دنیایی خویش ادامه میدهند. خداوند به خاطر پیوستگی گذران زندگی، سرّ را فاش نمیکند وگرنه آدمی با آدمی زندگی نمیکرد حتی برای بدرقه جنازه و دفن او هم شرکت نمینمود.
همانگونه که امیر المؤمنین علی (علیه السلام) فرمود:
لَوْ تَکاشَفْتُمْ ما تَدافَنْتُمْ.«1»
اگر پرده از شما برداشته شود شما را دفن نخواهند کرد.
پس اگر کسی دوست دارد لطف خدا در دنیا حال او را فرا گیرد و بر اسرار او پرده عفو بکشد، باید از خدا شرم داشته باشد و بیباکانه عمل نکند؛ زیرا صبر و گذشتِ خداوند حلیم هم اندازهای دارد، اگر بندهای افسار سرکش نفس امّاره را رها کند چنان رسوای دو …
