به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، [۳۰ اوت ۱۹۱۸ برابر با ۷ شهریور ۱۲۹۷] ولادیمیر لنین، رهبر شوروی، پس از سخنرانی در کارخانهای در مسکو هدف اصابت دو گلوله از سوی فانیا کاپلان، از اعضای حزب سوسیالیست انقلابی، قرار گرفت. لنین بهشدت مجروح شد اما از این سوءقصد جان سالم به در برد. این اقدام به ترور، موجی از اقدامات تلافیجویانه را از سوی بلشویکها علیه سوسیالیستهای انقلابی و سایر مخالفان سیاسی رقم زد. همزمان با فرورفتنِ عمیقترِ روسیه در گرداب جنگ داخلی، هزاران نفر اعدام شدند.
لنین با نام اصلی ولادیمیر ایلیچ اولیانوف در سال ۱۸۷۰ زاده شد و پس از آنکه برادرش در سال ۱۸۸۷ به جرم توطئه برای ترور تزار الکساندر سوم اعدام شد، به آرمانهای انقلابی روی آورد. او در رشته حقوق تحصیل کرد و در پتروگراد (سنپترزبورگ کنونی) به وکالت مشغول شد؛ جایی که با محافل انقلابیِ مارکسیستی پیوند خورد. در سال ۱۸۹۵، او به سازماندهی گروههای مارکسیستی پایتخت در قالب «اتحادیه مبارزه برای رهایی طبقه کارگر» کمک کرد؛ تشکیلاتی که در پی جذب کارگران به آرمان مارکسیسم بود. در دسامبر ۱۸۹۵ [آذر/دی ۱۲۷۴] لنین و دیگر رهبران اتحادیه بازداشت شدند. لنین یک سال را در زندان گذراند و سپس به مدت سه سال به سیبری تبعید شد.
لنین پس از پایان دوران تبعیدش در سال ۱۹۰۰، به اروپای غربی رفت و در آنجا به فعالیتهای انقلابی خود ادامه داد. در همین دوران بود که او نام مستعار «لنین» را برای خود برگزید. وی در سال ۱۹۰۲ رسالهای با عنوان چه باید کرد؟ منتشر ساخت و در آن استدلال کرد که تنها یک حزب منضبط متشکل از انقلابیون حرفهای میتواند سوسیالیسم را برای روسیه به ارمغان آورد. در سال ۱۹۰۳، او در لندن با دیگر مارکسیستهای روس دیدار کرد و «حزب سوسیالدموکرات کارگری روسیه» (RSDWP) را بنیان نهاد. با این حال، از همان آغاز میان بلشویکهای لنین (اکثریتگرایان) که هوادار میلیتاریسم بودند، و منشویکها (اقلیتگرایان) که از یک جنبش دموکراتیک به سوی سوسیالیسم جانبداری میکردند، انشعاب افتاد. این دو گروه در درون حزب سوسیالدموکرات کارگری روسیه به رویارویی فزاینده با یکدیگر پرداختند و لنین سرانجام در کنفرانس سال ۱۹۱۲ حزب بلشویک، این جدایی را رسمی کرد. …
