به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ در ۱۰ اوت ۱۹۴۵ [۱۹ مرداد ۱۳۲۴]، تنها یک روز پس از بمباران ناگازاکی، ژاپن موافقت خود را با شرایط کنفرانس پوتسدام برای تسلیم بیقیدوشرط اعلام کرد؛ در همین حال، رئیسجمهور هری اس. ترومن دستور توقف بمباران اتمی را صادر کرد.
هیروهیتو، امپراتور ژاپن، که تا آن زمان از تصمیمگیریهای روزمره درباره ادامه جنگ فاصله گرفته و صرفاً تصمیمات شورای جنگ ــ ازجمله تصمیم بمباران پرل هاربر ــ را تأیید میکرد، سرانجام احساس کرد باید نقش فعالتری ایفا کند. امپراتور به درخواست دو تن از اعضای کابینه، جلسهای ویژه از شورا تشکیل داد و ریاست آن را بر عهده گرفت. او از اعضای شورا خواست پذیرش شرایط کنفرانس پوتسدام، یعنی تسلیم بیقیدوشرط، را بررسی کنند.
او گفت: «به نظر میرسد روشن است که کشور دیگر قادر به ادامه جنگ نیست و توانایی آن برای دفاع از سواحل خود نیز مورد تردید است.»
اعضای شورا درباره شرایط تسلیم اختلاف نظر داشتند؛ نیمی از اعضا میخواستند پیش از بررسی تسلیم، تضمینهایی دریافت کنند مبنی بر اینکه امپراتور در ژاپنِ پس از جنگ، همچنان نقش موروثی و سنتی خود را حفظ خواهد کرد. اما با توجه به بمباران هیروشیما در ۶ اوت [۱۵ مرداد ۱۳۲۴]، بمباران ناگازاکی در ۹ اوت [۱۸ مرداد ۱۳۲۴]، حمله شوروی به منچوری، و همچنین درخواست خود امپراتور از شورا برای اینکه «تحملناپذیر را تحمل کند»، سرانجام توافق حاصل شد: ژاپن تسلیم میشود.
توکیو پیامی برای سفیران خود در سوئیس و سوئد ارسال کرد و این پیام سپس به دست متفقین رسید. در این پیام، ژاپن رسماً اعلامیه پوتسدام را پذیرفته بود، اما قیدی نیز در آن گنجانده شده بود: «اعلامیه مذکور نباید شامل هیچگونه درخواستی باشد که اختیارات و امتیازات اعلیحضرت بهعنوان فرمانروای حاکم را خدشهدار کند.»
هنگامی که این پیام به واشنگتن رسید، رئیسجمهور ترومن که نمیخواست رنج بیشتری بر مردم ژاپن، بهویژه «تمام آن بچهها»، تحمیل شود، دستور توقف بمباران اتمی را صادر کرد. او همچنین میخواست بداند آیا این شرط مربوط به «اعلیحضرت» مانعی برای توافق خواهد بود یا نه. مذاکرات میان واشنگتن و توکیو آغاز شد. در همین حال، نبردهای خشونتبار میان ژاپن و اتحاد جماهیر شوروی در منچوری همچنان ادامه داشت.
