به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، یکی از شکلهای آسیبزا، استفاده از کودک برای خبرگیری از طرف مقابل است: «مامانت درباره من چه گفت؟»، «بابات هنوز عصبانیه؟»، «مادربزرگت از من بد گفت؟»
کودک، پستچی دعواهای ما نیست!
چرا نباید کودکان را واسطه آشتی یا پیامرسان دعوای بزرگترها کنیم؟
گاهی دعوا در خانه با فریاد و درگیری آشکار همراه نیست؛ فقط پدر و مادر یا دو عضو خانواده با هم حرف نمیزنند. در این میان، کودک مأمور میشود: «برو به بابات بگو شام آماده است»، «به مادرت بگو من از حرفش ناراحت شدم»، «از خالهات بپرس هنوز از ما دلخوره یا نه.»
این رفتار شاید در ظاهر کوچک، بیخطر یا حتی راهی برای نرم شدن دلها به نظر برسد؛ اما کودک قرار نیست پل ارتباطی میان بزرگترهایی باشد که نمیتوانند یا نمیخواهند مستقیم با هم گفتوگو کنند.
او نه عامل اختلاف بوده، نه توان حل آن را دارد و نه باید بار روانی آن را تحمل کند. …
