امیرمسعود عابدین: تیونینگ به سبک سنتی و با دستهای گریس مالی شده هنوز هم طرفداران خودش را دارد، اما واقعیت این است که در دنیای امروز، راه بسیار سادهتری برای آزاد کردن اسبهای سرکشِ خفته زیر کاپوت وجود دارد؛ راهحلی که مالکان خودروهای توربوشارژ به خوبی با آن آشنا هستند. برنامه ریزی مجدد کامپیوتر خودرو یا همان ریمپ ECU، مثل یک میانبر هوشمندانه عمل میکند که به شما اجازه میدهد بدون دست زدن به حتی یک آچار، تا ۵۰ اسببخار یا بیشتر به قدرت پیشرانه اضافه کنید.
روزگاری بود که گرفتن چند اسببخار اضافه، هزینهای گزاف و زحمتی طاقتفرسا داشت، اما ورود کامپیوترها به دنیای خودرو، همه معادلات را برپایه کدهای نرمافزاری از نو نوشت.
براساس گزارش Carbuzz، دورانی که قدرت گرفتن، جیبهای پر پول میخواست (قبل از اینکه کامپیوترها همهگیر شوند)، همهچیز در پیشرانه خودروها مکانیکی بود. در آن دوران خبری از این نبود که کابل لپتاپ را به ماشین بزنید و چند اسببخار قدرت دانلود کنید! هر تغییری نیازمند تعویض قطعات سختافزاری بود. خریداران مجبور بودند هزینههای سنگینی برای کاربراتورهای بزرگتر، سیستمهای ورودی هوا، اگزوزهای اسپرت، تقویت سرسیلندر، تنظیمات مکانیکی جرقه و میلسوپاپهای تهاجمی بپردازند.
در پروژههای جدیتر، نصب سوپرشارژرها بهترین راه برای رسیدن به ارقام بالا بود؛ روشی که حتی در دوران طلایی خودروهای عضلانی دهه ۱۹۶۰ میلادی هم هزینهبر بود. اگرچه یک مکانیک ماهر میتوانست توان خودرو را به عرش برساند، اما برای یک راننده معمولی که فقط کمی هیجان بیشتر میخواست، دستکاری مکانیکی موتور بسیار گران و پیچیده تمام میشد.
با ورود به دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ و ظهور کامپیوترها، سیستمهای جرقهزنی الکترونیکی جای خود را در خودروها باز کردند و واحد کنترل الکترونیکی (ECU) متولد شد. این ماژولهای کامپیوتر وظیفه داشتند پارامترهایی مثل پاشش سوخت، زمانبندی جرقه و نسبت هوا به سوخت را زیر نظر بگیرند. اگرچه هدف اولیه، پاس کردن استانداردهای سختگیرانه آلایندگی بود، اما خوره ماشینها خیلی زود فهمیدند که این کامپیوترها، کلید طلایی افزایش قدرت هستند. …
