علیرضا نجمی: از ۹ اسفند، زمانی که عملیات نظامی موسوم به «خشم حماسی» علیه ایران آغاز شد، معادلات منطقه وارد مرحلهای تازه شد؛ مرحلهای که اگرچه با توقف حملات نظامی، شکل اولیه خود را از دست داد، اما به نظر میرسد پایان آن به معنای پایان رویارویی نبوده است.
اکنون بخش مهمی از این تقابل، از میدان نظامی به عرصه اقتصاد منتقل شده است. تحریمهای جدید و فشارهای فزاینده اقتصادی، مسیر تازهای از فشار بر ایران را شکل دادهاند؛ فشاری که نه در آسمان و میدان نبرد، بلکه در بازار، تجارت، سرمایهگذاری و معیشت مردم خود را نشان میدهد.
با این حال، در شرایطی که فشارهای اقتصادی افزایش یافته، پرسش اصلی این است که ایران چه واکنشی در برابر این تحریمها نشان خواهد داد و آیا احتمال حرکت به سمت یک اقدام نظامی پیشدستانه وجود دارد؟
آیا تهران همچنان سیاست بازدارندگی و پاسخ متقابل را دنبال خواهد کرد یا ممکن است برای تغییر معادلات، ابتکار عمل نظامی را در دست بگیرد؟ پاسخ به این پرسشها میتواند مسیر تحولات آینده را تا حد زیادی مشخص کند؛ چراکه جنگ، حتی اگر در میدان نظامی پایان یافته باشد، همچنان در عرصههای اقتصادی و سیاسی ادامه دارد.
در همین راستا خبرآنلاین با جواد امام فعال سیاسی اصلاحطلب گفتوگو کرده است؛ وی در این باره گفت: وضعیت «نه جنگ، نه صلح» نمیتواند طولانیمدت ادامه پیدا کند.
وی افزود: این وضعیت نه مشکلی را حل میکند و نه هزینهها را کاهش میدهد؛ بلکه اقتصاد و جامعه را فرسوده، نااطمینانی را بیشتر و اعتماد عمومی را کمتر میکند.
جواد امام تصریح کرد: ما باید از مدیریت بحران به سمت حل بحران برویم. ایران نه به جنگ نیاز دارد و نه به ادامه این وضعیت فرسایشی؛ بلکه به صلحی شرافتمندانه، پایدار و مبتنی بر منافع ملی نیازمند است.
وی گفت: برای حفظ امنیت، بازدارندگی لازم است؛ اما بازدارندگی بدون دیپلماسی میتواند تنش را تشدید کند و دیپلماسی بدون قدرت بازدارندگی هم آسیبپذیر است. راه درست، ترکیب قدرت، عقلانیت و مذاکره است. انسجام ملی با شعار ساخته نمیشود …
