به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، جایگاه واقعی انسان در دنیا زمانی روشن میشود که تعریف درستی از «زندگی دنیا» داشته باشیم. اگر دنیا را مقصد نهایی بدانیم، بسیاری از رفتارها و انتخابهای انسان تحت تأثیر همین نگاه قرار میگیرد؛ اما در آموزههای قرآن و روایات، دنیا نه بهعنوان هدف نهایی زندگی معرفی شده و نه بهطور کامل نفی شده است. دنیا در این نگاه، مرحلهای برای رشد و تکامل و وسیلهای برای رسیدن به سعادت و کمال پایدار است.
فرهنگ معاصر و بهویژه فرهنگ غربی، در بسیاری از مظاهر خود بر لذتها و خواستههای زودگذر دنیوی تأکید دارد؛ رویکردی که نمیتواند پاسخگوی پرسش انسان درباره جایگاه حقیقی او و هدف نهایی زندگی باشد. در مقابل، آموزههای دینی تصویری متفاوت از دنیا ارائه میکنند؛ تصویری که در آن دنیا «پل» رسیدن به مقصدی والاتر است.
بنابر روایت ایمانور، در این نوشتار، با تکیه بر آموزههای قرآن کریم و روایات، ویژگیهای زندگی دنیا و موقعیت انسان در این جهان بررسی میشود تا نسبت میان انسان، دنیا و مسیر رسیدن به کمال روشنتر شود.
برای بررسی نقش پیامبران الهی در تربیت انسان، ابتدا باید جایگاه انسان و ویژگیهای محیطی را که در آن زندگی میکند، شناخت. بر اساس آموزههای قرآن و روایات، دنیا را میتوان به «مزرعه»، «تجارتخانه» و «کلاس درس» تشبیه کرد؛ انسان در این دنیا در حال انتخاب، تلاش و کسب تجربه است و پیامبران الهی، مربیان و راهنمایانی هستند که انسان را با قواعد درست این مسیر آشنا میکنند.
زندگی دنیا ویژگیهایی دارد که شناخت آنها برای فهم موقعیت انسان ضروری است؛ از جمله محدود بودن نعمتها، وجود سختیها و ابتلائات و در عین حال جذاب و فریبنده بودن جلوههای دنیوی.
از سوی دیگر، انسان نیز مجموعهای از ظرفیتهای مثبت و منفی را در وجود خود دارد. عقل، فطرت و گرایشهای معنوی از جمله ظرفیتهای مثبت او هستند و در مقابل، هواهای نفسانی، شتابزدگی و برخی رذایل اخلاقی میتوانند مانع حرکت او به سوی کمال شوند. از همین رو، انسان برای پیمودن درست مسیر رشد، به هدایت و تربیت پیامبران الهی نیازمند است.
مقدمه؛ انسان در چه جهانی زندگی میکند؟ …
