به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیات ۶ تا ۱۱ سوره ممتحنه، در ادامه بحث رابطه مؤمنان با دشمنان، تصویری دقیق و چندلایه از مرز میان «ایمان»، «دشمنی» و «روابط انسانی» ارائه میکند.
بنابر روایت فارس، در تفسیر المیزان، این آیات نشان میدهند که نه هر رابطهای با مخالفان ممنوع است و نه هر دشمنیای قابل نادیده گرفتن، بلکه معیار اصلی، رفتار طرف مقابل و نسبت او با حقیقت و جامعه مؤمنان است. از همین رو، قرآن پس از بیان الگوی حضرت ابراهیم(ع)، راهی برای تبدیل دشمنی به دوستی نیز باز میگذارد.
وقتی دشمنی، پایان همهچیز نیست
آیه ششم با اشاره دوباره به حضرت ابراهیم(ع) میفرماید که «لَقَدْ کَانَ لَکُمْ فِیهِمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ» در آنان برای شما سرمشق نیکویی است. این تأکید نشان میدهد که ماجرای ابراهیم(ع) صرفاً یک داستان تاریخی نیست، بلکه الگویی برای تنظیم رابطه مؤمن با جامعهای است که در برابر ایمان او ایستاده است. …
