به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، هشتادویک سال پیش، مهندس جوانی به نام تسوتومو یاماگوچی برای یک سفر کاری در هیروشیما بود که نخستین بمب اتمی جهان، «پسر کوچک»، بر شهر فرود آمد. او حدود سه کیلومتر با مرکز انفجار فاصله داشت؛ دچار نابینایی موقت و ناشنوایی یک گوش شد، اما زنده ماند. او بعدها گفت: «فکر کردم ابر قارچی هیروشیما مرا دنبال کرده است.»
یاماگوچی پس از گذراندن شبی در پناهگاه، به شهر زادگاهش ناکازاکی بازگشت و روز ۹ اوت ۱۹۴۵ [۱۸ مرداد ۱۳۲۴] به سر کار رفت تا از وحشتی که دیده بود سخن بگوید. رئیسش حرف او را باور نکرد و پاسخ داد که یک بمب نمیتواند شهری به وسعت هیروشیما را نابود کند. در همان لحظه، دومین بمب اتمی، «مرد چاق»، بر ناکازاکی فرو افتاد و حدود ۴۰ هزار نفر را در دم کشت.
یاماگوچی تنها کسی است که به طور رسمی از سوی دولتهای محلی هیروشیما و ناکازاکی بهعنوان بازمانده هر دو انفجار به رسمیت شناخته شده است. حدود ۱۶۵ نفر ادعا میکنند از هر دو بمباران جان سالم به در بردهاند، اما خانواده یاماگوچی سالها میترسیدند که ظاهر «بیش از حد سالم» او پیام بازماندگان را تضعیف کند؛ با این حال، او یک عمر با آب مروارید، ناشنوایی، لکوپنی، ریزش مو و آثار سوختگی دست و پنجه نرم کرد و همسر و پسرش بر اثر سرطان درگذشتند.
یاماگوچی تنها در دهه پایانی عمرش آشکارتر سخن گفت تا تجربهاش در مبارزه با سلاحهای هستهای سودمند باشد. او در سال ۲۰۱۰ در ۹۳ سالگی درگذشت، اما میراثش یادآور ویرانترین اقدامات جنگ جهانی دوم است. او گفته بود: «به عنوان بازمانده دوباره بمب اتمی، دو بار این فاجعه را تجربه کردهام. صمیمانه امیدوارم بار سومی در کار نباشد.»
متن کامل این گزارش را از اینجا بخوانید.
۲۵۹ کد مطلب 2261532
