به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، به گفته مورخان اختلاف میان گروههای مختلف از انسانها از آغاز پیدایش بشر همراه او بودهاند. درگیریهایی که در طول تاریخ با تیر و کمان، شمشیرهای برنزی، سازماندهی تاکتیکی، حرکات حسابشده و اقدامهای از قبل پیشبرنامهریزی شده جلوهگر شدند.
با این حال ظهور آنچه که امروزه «تمدن» خوانده میشود، ایده جنگ سازمانیافته یعنی تلاشهای جمعی برای شکست دادن دشمن را به وجود آورد.
تمدنها همراه با پیدایش خود جنگها را نیز به وجود آوردند. نخستین جنگها در خاستگاه تمدنها یعنی منطقه «هلال حاصلخیز» که پهنه گستردهای از خاورمیانه در بینالنهرین و مناطق پیرامون آن را دربر میگیرد روی دادند.
در همین منطقه بود که انسانها شروع به تسلط بر فنون کشاورزی و دامداری کردند و با آغاز زندگی یکجانشین، زمینه برای رشد شهرها فراهم شد.
شکلگیری یک ساختار زیر سلطه یک قدرت مرکزی، مستلزم توجه همزمان به ساختارهای دفاعی و دستیابی به ثروت و زمین (ترجیحا زمینهایی با دسترسی بهتر به آب) بود. براساس پژوهشهای مورخان شواهدی وجود دارد که نشان میدهد حدود سه هزار سال پیش از میلاد عیسی مسیح، در منطقهای که امروزه عراق و ایران را دربر میگیرد، درگیری میان شهرها نسبتا متداول بوده است.
ایان موریس، مورخ و باستانشناس بریتانیایی در کتاب «جنگ، به چه کار میآید؟» شکلگیری نخستین ارتشهای ابتدایی را به همین دوره و همین منطقه نسبت میدهد.
با این حال، همانطور که جان کیگان، مورخ بریتانیایی در کتاب «تاریخ جنگ» مینویسد: «تاریخ جنگ با پیدایش خط آغاز شد.»
سومریها نبردهایی انجام میدادند که براساس این معیارها نخستین جنگهای تاریخ بشر به شمار میآید. سومر تمدنی بود که در جنوب بینالنهرین، در فاصله تقریبی میان عصر مس و عصر برنز، یعنی حدود ۳۳۰۰ تا ۱۲۰۰ پیش از میلاد شکوفا شد.
بین سالهای ۲۶۰۰ تا ۲۳۵۰ پیش از میلاد برای حدود ۲۵۰ سال دو دولتشهر این تمدن یعنی لاگاش و اوما در جنگی با یکدیگر درگیر بودند که به صورت مکتوب ثبت شده است.
در مجموع، ۱۸ کتیبه از این دوره وجود دارد که همه آنها به دستور فرمانروایان لاگاش بر روی لوحهای گِلی حک شدهاند.
درگیری میان اوما و لاگاش، مبارزهای سازمانیافته و نظاممند میان دو دولت بود. اسناد …
