برخی رسانههای غربی مدعی شدهاند ایران در حال توسعه موشک بالستیک قارهپیما با برد ۱۵۰۰۰ کیلومتر برای حمله به ایالات متحده است. اما چه کسی و کدام کشور این فناوری را برای تهران فراهم میکند؟ به گزارش اکوایران به نقل از اطلاعات آنلاین، ایران پیش از این سابقهای اثباتشده در دستیابی به فناوری موشکی داشته است، بنابراین جای تعجب نیست که اکنون یک موشک بالستیک قارهپیمای کاملاً عملیاتی دارد که قادر به حمله به ایالات متحده است.
در حال حاضر، دوربردترین موشک بالستیک ایران خرمشهر است که بردی معادل ۴۰۰۰ کیلومتر را نشان داده است. اکنون، همه جا حرف از توسعه موشکی با برد ۱۵۰۰۰ کیلومتر است. تقریباً همه میدانند که این برد با لزوم حمله به خاک ایالات متحده مرتبط است و البته چنین بردی برای حمله به هر کشوری در جهان از خاک ایران کافی است.
همزمان، اگر تهران واقعاً چنین کاری را انجام میدهد، دشوار است که آن را اقدامی منسجم بنامیم. جهش از یک موشک بالستیک میانبرد به نه تنها یک موشک بالستیک قارهپیما، بلکه به سلاحی با برد عملاً نامحدود در هر کجای زمین بسیار دشوار است.
برای مثال، شنیدن خبر توسعه اولین موشک بالستیک قارهپیمای ایران، با بردی که تنها کمی از حداقل ۵۵۰۰ کیلومتر مورد نیاز برای واجد شرایط بودن به عنوان یک موشک بالستیک قارهپیمای (ICBM) فراتر میرود، منطقی خواهد بود. پس از آن، گام بعدی توسعه یک موشک بالستیک خواهد بود که قادر به حمله به واشنگتن و نیویورک از خاک ایران باشد، که به حداقل برد ۱۰۰۰۰ کیلومتر نیاز دارد.
با این حال، برد ۱۲۰۰۰ تا ۱۳۰۰۰ کیلومتر برای ایران بیش از حد کافی خواهد بود تا کل ایالات متحده را هدف قرار دهد. اشاره به برد ۱۵۰۰۰ کیلومتر ممکن است نشاندهنده قصد تهران برای دنبال کردن همان مسیری باشد که با خرمشهر طی کرد - یعنی اقتباس از یک طرح موجود از یک کشور دیگر.
خرمشهر یک موشک سوخت مایع است که بر اساس موشک بالستیک زیردریایی R-27 کره شمالی ساخته شده است (همچنین با نام موسودان یا BM-25 نیز شناخته میشود) که به نوبه خود بر اساس موشک بالستیک زیردریایی R-27 شوروی ساخته شده است.
در عین حال، کره شمالی در سالهای اخیر سه موشک با برد ۱۵۰۰۰ کیلومتر یا بیشتر آزمایش کرده است. یکی از این موشکها، هواسونگ-۱۸ است که برد ۱۵۰۰۰ کیلومتری آن پس از پرتاب در ۱۲ ژوئیه ۲۰۲۳، بر اساس محاسبه مجدد مسیر حرکتش، تأیید شد. یک نوع حتی قدرتمندتر - هواسونگ-۱۹ - نیز وجود دارد که قادر به پرواز بیش از ۱۷۰۰۰ کیلومتر است.
از سوی دیگر، مشارکت روسیه در توسعه هواسونگ-۱۸ بیش از پیش آشکار است. اعتقاد بر این است که موشک کره شمالی از موشک بالستیک قارهپیمای سه مرحلهای سوخت جامد Topol-M روسیه توسعه یافته است.
گزینه سوم، موشک بالستیک هواسونگ-۱۷ با سوخت مایع است که برد تخمینی آن حدود ۱۵۰۰۰ کیلومتر تخمین زده میشود. اعتقاد بر این است که این موشک بر اساس موشک آر-۳۶ ساخته شده است که بیشتر با نام گزارش ناتو، شیطان، شناخته میشود.
همه این موشکها در کره شمالی نسبتاً سریع پدیدار شدند و آزمایشهای آنها به طرز شگفتآوری موفقیتآمیز بوده که نشاندهنده استفاده از فناوریهای اثباتشده است.
بنابراین، کاملاً محتمل به نظر میرسد که همین مسیر - انتقال فناوری موشکی از روسیه از طریق کره شمالی به ایران - تکرار شود. این احتمال وجود دارد که مسکو، با احساس مصونیت کامل از عواقب و بهرهمندی از همکاری دیرینه خود با تهران، این بار تا آنجا پیش برود که مستقیماً فناوری را منتقل کند و در توسعه و تولید سریع موشکهای بین قارهای که ایران برای حمله به ایالات متحده نیاز دارد، کمکهای جامعی ارائه دهد.
