پژوهشی درباره خوردگی اتمسفری در تهران که در تابستان امسال نهایی شده، نشان میدهد آلودگی هوا، ترافیک و شرایط جوی چگونه به فرسایش زیرساختهای شهری دامن میزنند و کدام مناطق پایتخت بیشتر در معرض خوردگی قرار دارند. زنگ زدگی نردهها، پوسته پوسته شدن نیمکتهای فلزی کنار خیابان، تغییر رنگ تابلوها و خوردگی لولهها تصاویر آشنایی برای پایتخت نشینها هستند. کافیست در شهر قدم بزنید تا دست کم یک مورد از این تصاویر را با چشمهای خودتان مشاهده کنید. این تصاویر چگونه ایجاد میشوند؟ پژوهشها میگویند، اکسیژن، رطوبت و آلایندههایی مانند اکسیدهای گوگرد و نیتروژن در هوا وقتی با سطح فلزات برخورد میکنند، واکنشهای شیمیایی نشان میدهند و میتوانند باعث زنگ زدگی و کاهش کیفیت فلزات شوند. این پدیده که در زبان علم به آن «خوردگی اتمسفری» میگویند همه ساله میتواند باعث تخریب بخشی از زیرساختهای شهری و خارج شدن آنها از چرخه معمول فعالیت شود. دادههای یک پژوهش که به تازگی منتشر شده، تعیین کرده که کدام مناطق در تهران بیشتر در معرض این خوردگیها قرار دارند.
به گزارش اکوایران، خوردگی اتمسفری یکی از چالشهای فنی و اقتصادی در حوزه نگهداری و بهرهبرداری از زیرساختهای شهری است. این پدیده که عمدتا حاصل واکنش فیزیکی و شیمیایی بین فلزات و ترکیبات موجود در اتمسفر بوده، همه ساله خسارتهای زیادی به سازهها، تجهیزات و شبکههای انتقال وارد میکند. بررسیهای بینالمللی نشان میدهد که هزینههای مستقیم و غیرمستقیم این خوردگی بین 3 تا 4 درصد تولید ناخالص داخلی است. بررسیهای یک پژوهش در مرکز مطالعات شهرداری تهران منتشر شده، تاکید کرده که تهران، بهعنوان پایتخت و بزرگترین کلانشهر ایران، به دلیل اقلیم نیمهخشک، اختلاف دمای شدید روزانه، تفاوت قابلتوجه رطوبت نسبی در شمال و جنوب شهر و تراکم بالای آلایندههایی مانند NOx، SO₂، PM₁₀ و PM₂.₅، محیطی پیچیده از نظر پتانسیل خوردگی ایجاد میکند. گستردگی سازههای فلزی از جمله پلها، تابلوها، خطوط انتقال، سازههای گازی و تأسیسات شهری، ضرورت شناخت دقیق رفتار خوردگی را دوچندان میسازد. بررسیهای این پژوهش که بخشی از دادههای آن براساس گزارشهای میدانی به دست آمده نشان میدهد که مناطق شمالی …
