خبر بد، سرمایه حکمرانی است

قدرت معمولاً درست در لحظه‌ای که بیش از همیشه به شنیدن واقعیت نیاز دارد، کمترین میل را به آن نشان می‌دهد. این تناقض، از قدیمی‌ترین مسائل حکمرانی است و روز خبرنگار می‌تواند بهانه‌ای برای بازاندیشی درباره آن باشد؛ آیا ساختار تصمیم‌گیری ما از ظرفیت لازم برای شنیدن واقعیت‌های ناخوشایند برخوردار است؟ خبر بد در چه نقطه‌ای از مسیر میان جامعه و حکومت متوقف، تعدیل یا بی‌اثر می‌شود؟ و مهم‌تر از همه، نظام حکمرانی تا چه اندازه می‌تواند از آنچه نمی‌خواسته بشنود، بیاموزد؟ حکمرانی، پیش از آنکه مسئله تصمیم و اجرا باشد، مسئله شناخت است. دولت برای مداخله مؤثر در واقعیت، ابتدا باید آن را درست ببیند. جامعه را با همه پیچیدگی‌ها، تعارض‌ها، رنج‌ها و تغییراتش بشناسد و اجازه ندهد میان تصویر اداری از کشور و تجربه زیسته مردم فاصله‌ای بیفتد. بسیاری از ناکامی‌های سیاستی نه از فقدان ابزار، بودجه یا اختیار که از صورتبندی نادرست مسئله آغاز می‌شوند. مسئله‌ای که به‌درستی دیده و تعریف نشده باشد، حتی با تخصیص منابع فراوان نیز راه‌حل مناسبی پیدا نمی‌کند. …