اگر عوارض ۵ درصدی بر نفت عبوری اعمال شود، درآمد سالانه ایران، بسته به قیمت نفت و حجم محمولهها، میتواند بین ۱۸ تا ۲۵ میلیارد دلار باشد. این برآورد فقط مربوط به نفت خام است و محمولههای گاز طبیعی مایع، محصولات پتروشیمی و سایر کالاهایی را که از تنگه عبور میکنند، شامل نمیشود.
با این حال، کارشناسانی که فورچون با آنها گفتوگو کرده، تحقق چنین درآمدی را بعید میدانند. گرگوری برو، تحلیلگر ارشد گروه اوراسیا، معتقد است تنگه هرمز پس از جنگ دیگر به وضعیت پیش از جنگ بازنخواهد گشت و ایران احتمالاً نقشی رسمیتر در مدیریت این آبراه خواهد داشت؛ نقشی که ممکن است با عمان مشترک باشد.
باب مکنالی، مشاور پیشین انرژی کاخ سفید نیز مدعی شد دریافت چنین عوارض سنگینی عملی نیست و ایران از این مطالبه بیشتر بهعنوان اهرم چانهزنی در مذاکرات استفاده میکند.
یکی از سناریوهای محتمل، توافقی متفاوت است که در آن کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس به شکل مستقیم یا غیرعلنی مبالغی را برای تأمین امنیت و مدیریت تنگه به ایران و تا حدی عمان پرداخت کنند.
این گزارش در نهایت تأکید میکند که اختلاف بر سر تنگه هرمز بخشی از بنبست گستردهتر میان ایران و آمریکاست؛ بنبستی که در آن تهران خواستههای خود را افزایش داده و واشنگتن نیز حاضر به پذیرش همه آنها نیست. از نگاه فورچون، حتی اگر توافق موقت برای بازگشایی تنگه حاصل شود، موضوع ساختار مالی هرمز، مذاکرات هستهای و رفع تحریمها احتمالاً در مراحل بعدی مذاکرات باقی خواهد ماند.
