گزارش وزارت تعاون نشان میدهد پوشش بیمهای زنان در سالهای اخیر افزایش یافته، اما این رشد هنوز به همان نسبت به حقوق بیمهای مستقل تبدیل نشده است. بیمه شدن یک زن لزوما به معنای برخورداری از حقوق بیمهای مستقل نیست. تفاوت اصلی میان سابقه بیمهپردازی خود فرد و دریافت مستمری بر اساس سابقه بیمهشده دیگری، تصویری متفاوت از امنیت اقتصادی زنان در ایران ایجاد میکند. دادههای سه صندوق بیمهای نشان میدهد شکاف میان پوشش بیمهای و استحقاق مستقل زنان همچنان وجود دارد و ریشه آن تا حد زیادی به وضعیت اشتغال و استمرار حضور زنان در بازار کار بازمیگردد.
تعداد زنان بیمهپرداز بیشتر شد
بین سالهای ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۳ تعداد زنان بیمهپرداز در سه صندوق مورد بررسی از حدود ۳.۷ میلیون نفر به ۵.۶ میلیون نفر افزایش یافته است. یعنی تعداد زنان بیمهپرداز حدود ۵۲ درصد بیشتر شده است. سهم زنان از بیمهپردازان فعال نیز از ۲۱.۵ درصد به ۲۷.۱ درصد رسیده است.
بیمه بیشتر، اشتغال بیشتر نبود
افزایش تعداد زنان بیمهپرداز در شرایطی رخ داده که برخی شاخصهای بازار کار زنان روند متفاوتی داشتهاند. نسبت زنان بیمهپرداز به جمعیت در سن کار از ۱۲ درصد در سال ۱۳۹۸ به ۱۷.۲ درصد در سال ۱۴۰۳ رسیده، اما نسبت اشتغال زنان از ۱۴.۱ درصد به ۱۲.۱ درصد کاهش یافته است. نرخ مشارکت اقتصادی زنان نیز از ۱۷.۶ درصد در سال ۱۳۹۷ به حدود ۱۴.۲ درصد در سال ۱۴۰۳ رسیده است.
این تفاوت نشان میدهد افزایش پوشش بیمهای زنان را نمیتوان به تنهایی نشانه بهبود اشتغال رسمی آنها دانست. بخشی از این رشد میتواند ناشی از گسترش پوششهای حمایتی و بیمهای برای گروههایی خارج از روابط استخدامی معمول باشد.
زنان سهم کمتری از حقوق بیمهای مستقل دارند.
در سال ۱۴۰۳ زنان ۲۳ درصد بازنشستگان اصلی سه صندوق را تشکیل دادهاند. این سهم نسبت به ۱۹.۷ درصد در سال ۱۳۹۸ افزایش یافته، اما همچنان کمتر از سهم زنان در میان بیمهپردازان …
