روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: دو هیأت که همزمان در یکی از صحنهای حرم امام رضا حضور داشتند به دلیل اینکه مداح یکی از این هیأتها امام رضا علیهالسلام را به یکی از اقوام منتسب کرد مورد اعتراض هیأت دیگر قرار گرفت و همین موضوع جزئی باعث درگیری میان دو هیأت شد. میتوان از کنار این واقعه عبور کرد و به آن اهمیت نداد ولی این بیتفاوتی به نوعی بیتوجهی نسبت به خطری است که فرهنگ مذهبی ما را تهدید میکند.
سالهای متمادی است که صاحبنظران فرهنگ دینی با قلم و سخن دلسوزانه خود درباره ضرورت پرهیز از چسبیدن به مناسک ظاهری و غفلت از محتوای آنچه مقتضای این مناسک است هشدار میدهند ولی متأسفانه گوش شنوائی وجود ندارد.
انتظار این بود که در دوران حاکمیت نظام جمهوری اسلامی در ایران بیش از آنچه در بخش کمی به رشد فرهنگ مذهبی افزوده میشود بخش کیفی و محتوائی آن نیز رشد یابد. متأسفانه به میدان آمدن عدهای از مداحانی که بدون آموختن علوم اهلبیت وارد صحنهگردانی هیأتهای مذهبی شدند و رشد بیمهار این قشر، باعث غلبه حیرتانگیز کمیت بر کیفیت در بخش فرهنگ مذهبی شد.
مناسک، ظرفهای آمادهای هستند که اگر با محتوای غنی در اختیار آشنایان با معارف دینی و محتوای مذهبی قرار گیرند، بهترین اهرمها برای ترویج محتوای اسلام و مکتب غنی و پرافتخار اهلبیت علیهمالسلام خواهند بود. این کار بزرگ را مداحان سنتی و خطبای باسواد در طول تاریخ تشیع کردند و افسوس که اکنون جای آنها در این عرصه خالی است.
