انتخاب : دنیس سیترونوویچ، در خصوص «توافقنامه دفاع مشترک مکه» نوشت: تصور کنید ایران در پاسخ به یک حمله آمریکا، زیرساختهای نفتی عربستان را هدف قرار دهد. آیا ترکیه و پاکستان واقعاً آماده خواهند بود علیه ایران اقدام نظامی کنند؟ به گزارش اکوایران؛ دنیس سیترونوویچ، عضو اندیشکده شورای آتلانتیک نوشت:
چند ملاحظه درباره توافق عربستان، ترکیه و پاکستان از منظر اسرائیل و ایران
۱. اسرائیل ممکن است نگران باشد، اما اسرائیل دلیل اصلی شکلگیری این توافق نیست.
بدون تردید در اسرائیل صداهایی وجود خواهد داشت که این توافق را نشانه ظهور یک بلوک سنیِ جسورتر تفسیر میکنند؛ بلوکی که در آینده میتواند چالشی برای اسرائیل ایجاد کند. اما چنین برداشتی، انگیزه اصلی عربستان را نادیده میگیرد.
برای ریاض، این توافق در درجه اول درباره یک نگرانی عمیقتر است: اینکه آیا عربستان سعودی میتواند بهتنهایی در برابر چالشهای امنیتی پیرامون خود دوام بیاورد یا نه. پادشاهی سعودی در شرایطی که محیط امنیتی منطقه همچنان نامطمئن است، به دنبال عمق استراتژیک بیشتر و شرکای جدید است.
۲. آزمون واقعی زمانی خواهد بود که این توافق هزینههای نظامی واقعی به همراه داشته باشد.
حملات مستمر حوثیها علیه عربستان یک آزمون فوری برای این توافق محسوب میشود. آیا این حملات باعث مشارکت معنادار پاکستان یا ترکیه علیه حوثیها خواهد شد؟
حوثیها پیشتر یک پهپاد بایراکتار ساخت ترکیه را سرنگون کردهاند، اگرچه ظاهراً این پهپاد توسط عربستان استفاده میشد، نه مستقیماً توسط ترکیه. این تفاوت اهمیت دارد.
اما سؤال بزرگتر این است که در یک تشدید واقعی بحران منطقهای چه اتفاقی رخ خواهد داد. تصور کنید ایران در پاسخ به یک حمله آمریکا، زیرساختهای نفتی عربستان را هدف قرار دهد. آیا ترکیه و پاکستان واقعاً آماده خواهند بود علیه ایران اقدام نظامی کنند؟
اینجاست که بیانیههای همبستگی با واقعیتهای ژئوپلیتیکی روبهرو میشوند. نه آنکارا و نه اسلامآباد علاقهای به رویارویی با تهران ندارند، و رویکرد سنتاً محتاطانه پاکستان در قبال ایران نشان میدهد که چنین تصمیمی تا چه اندازه …
