اورعی با اشاره به تشدید الزامات زیستمحیطی گفت، در آینده ظرفیت تولید بهتنهایی معیار رقابت در بازار جهانی نخواهد بود. میزان انتشار کربن، بهرهوری انرژی و استفاده از انرژی پاک، بیش از گذشته بر امکان حضور فولاد ایران در بازارهای جهانی اثر میگذارد. بنابراین، حفظ سهم ایران در بازار جهانی نیازمند حرکت به سمت فناوریهای کارآمدتر، مصرف انرژی کمتر و تولید کمکربن است.
دو مسیر پیش روی فولاد
از نگاه اورعی، صنعت فولاد دو مسیر پیش رو دارد؛ مسیر نخست، تلاش برای حفظ وضعیت موجود با تکیه بر حمایتها و امتیازات گذشته است؛ مسیری که به گفته او در بلندمدت پایدار نخواهد بود. مسیر دوم، بازتعریف نقش صنعت فولاد در اقتصاد ملی و حرکت به سمت یک نظام مدیریتی جدید است.
او تأکید کرد که مشکل صنعت فولاد فقط کمبود برق و گاز نیست؛ ناترازی انرژی خود نتیجه مجموعهای از سیاستها و تصمیمهای گذشته است. بنابراین، حل مقطعی مشکل انرژی نمیتواند مسئله صنعت را برطرف کند.
اورعی همچنین خسارتهای واردشده به برخی واحدهای صنعتی را فرصتی برای نوسازی دانست و گفت نباید هدف، صرفاً بازسازی کارخانههای آسیبدیده و بازگرداندن آنها به شرایط گذشته باشد. اکنون باید فناوری، الگوی مصرف انرژی و حتی ساختار مدیریتی صنایع بازطراحی شود و منافع ملی، بهرهوری و رقابتپذیری در مرکز تصمیمگیری قرار گیرد.
به اعتقاد او، صنعت فولاد نیازمند پایان دادن به مدیریت کوتاهمدت و حرکت به سمت خلق ارزش در فضای رقابتی است؛ چراکه تداوم مدیریتهای بسته، حمایتی و به تعبیر او «قبیلهای و کوپنی»، فاصله میان ساختار مدیریتی و الزامات فنی صنایع بزرگ را بیشتر خواهد کرد.
