بر اساس این گزارش، صادرات نفت این کشور نسبت به دوران قبل از جنگ، ۷۴ درصد کاهش یافته است.
این کاهش صرفاً به تغییر مسیر کشتیها محدود نمیشود، بلکه حجم کلی بشکههای صادراتی به شدت افت کرده است.
در پی تشدید تنشها در تنگه هرمز و متعاقب آن، محاصره دریایی تنگه بابالمندب توسط نیروهای یمنی، عربستان عملاً مسیرهای سنتی صادرات خود را از دست داده است.
نفتکشهای سعودی که پیشتر از مسیر بابالمندب تردد میکردند، اکنون ناچار به طی مسیرهای دورتر و پرهزینهتر، از جمله دور زدن دماغه امید نیک در جنوب آفریقا هستند.
این تغییر مسیر، زمان سفر محمولههای نفتی به آسیا را از ۲۴ روز به بیش از ۵۶ روز افزایش داده و هزینه حمل و نقل هر بشکه را بیش از ۳ دلار بالا برده است.
برخی از بشکههای باقیمانده نیز از طریق مسیرهای جایگزین مانند کانال سوئز و خط لولههای مصر هدایت میشوند اما این مسیرها به دلیل محدودیتهای عمق برای نفتکشهای غولپیکر، کارایی کافی را ندارند.
در این میان، این پرسش مطرح میشود که چرا نفت خام غرب آفریقا شکاف ایجاد شده را پر نمیکند؟ پاسخ در کیفیت نفت خام و مشخصات پالایشگاهها نهفته است.
یک بشکه نفت سعودی که از بازار حذف میشود، به طور خودکار با بشکهای از منطقه دیگر جایگزین نمیشود.
خریدار نهایی، یعنی چین، به دنبال نوع خاصی از نفت خام با مشخصات پالایشگاهی مشخص است و این موضوع به اندازه هزینه حمل و نقل اهمیت دارد. در نتیجه، مزیت جغرافیایی عربستان در تأمین نفت آسیا به شدت کاهش یافته و این کشور با چالش بزرگی در حفظ سهم خود از بازار مواجه شده است.
