وقتی حقبیمهمان را پرداخت میکنیم، انتظار داریم این پول پشتوانه تعهد شرکت بیمه در روز حادثه باشد؛ اما اگر بخشی از این منابع با تأخیر به شرکتهای بیمه برسد، ماجرا شکل دیگری پیدا میکند. حالا در شرایطی که برخی بیمهگران با ناترازی مالی و کمبود نقدینگی روبهرو هستند، این سؤال جدی مطرح است که حقبیمههای پرداختشده کجا میروند و چه زمانی به دست شرکتهای بیمه میرسند؟ به گزارش اکوایران، این روزها عدد ۷۵ هزار میلیارد تومان در صنعت بیمه خبرساز شده؛ رقمی که گفته میشود از حقبیمهها در شبکه فروش رسوب کرده و هنوز به چرخه مالی شرکتهای بیمه برنگشته است. عددی که در شرایط عادی هم قابل توجه است، اما وقتی کنار وضعیت مالی صنعت بیمه قرار میگیرد، اهمیت بیشتری پیدا میکند. از میان ۲۷ شرکت بیمه مستقیم، ۱۴ شرکت با ناترازی مواجهاند و درباره وضعیت ۷ تا ۸ شرکت نیز هشدار داده شده است.
ماجرا فقط به خود این ۷۵ همت ختم نمیشود. اگر این منابع بهموقع در اختیار بیمهگران قرار میگرفت، امکان استفاده از آنها برای سرمایهگذاری یا تأمین نقدینگی و پرداخت تعهدات بیمهای وجود داشت. بنابراین هر روزی که این منابع خارج از چرخه مالی شرکت بیمه باقی میماند، میتواند یک هزینه فرصت برای صنعت ایجاد کند.
برآوردهای انجامشده نشان میدهد اگر ۷۵ همت برای یک سال در اختیار بیمهگران قرار داشت، بسته به نرخ بازده، میتوانست بین ۱۱.۲۵ تا ۲۲.۵ همت درآمد سرمایهگذاری بالقوه ایجاد کند. البته این اعداد به معنای زیان قطعی نیستند؛ بلکه نشان میدهند تأخیر در انتقال منابع چه هزینه فرصتی میتواند داشته باشد.
از طرف دیگر، موضوع فقط سرمایهگذاری نیست. شرکت بیمهای که باید همزمان خسارت پرداخت کند، هزینههای جاری خود را پوشش دهد و به تعهدات بیمهای پاسخ دهد، بیش از هر چیز به نقدینگی در دسترس نیاز دارد. به همین دلیل، مدت زمان رسوب منابع شاید حتی از خود رقم ۷۵ همت مهمتر باشد؛ چرا که ۷۵ همتی که چند روز در شبکه فروش باقی میماند، با همان مبلغی که چند ماه خارج از چرخه مالی بیمهگر میماند، یک اثر ندارد.
برای بررسی ابعاد این موضوع و پاسخ به پرسشهای مطرحشده، با سیامک سحرخیز، کارشناس صنعت بیمه گفتوگو کردیم. عدد ۷۵ هزار میلیارد تومان …
