عصرایران- در اوایل دهه 1950، نگرانی از حمله بمب افکن های شوروی باعث شد بریتانیا به دنبال ساخت رهگیری باشد که بتواند در کوتاه ترین زمان ممکن به ارتفاع بالا برسد. شرکت Saunders-Roe برای پاسخ به این نیاز، ایده یک هواپیمای رهگیر با پیشرانه ترکیبی را دنبال کرد.
SR.177 قرار بود از یک موتور توربوجت برای پرواز عادی و از یک موتور راکتی برای افزایش شدید سرعت و نرخ صعود استفاده کند. این ترکیب به هواپیما اجازه می داد با سرعت بالا به ارتفاعات مورد نیاز برسد و برای مقابله با بمب افکن های ارتفاع بالا آماده شود.
برای آزمایش این ایده، نمونه کوچک تر SR.53 توسعه پیدا کرد. دو فروند SR.53 ساخته شدند و هر دو وارد برنامه آزمایش پروازی شدند. نمونه نخست در 16 مه 1957 نخستین پرواز خود را انجام داد و آزمایش ها نشان دادند ترکیب موتور جت و راکت می تواند عملکرد چشمگیری ایجاد کند.
اما آینده این فناوری خیلی زود تحت تاثیر تغییرات نظامی قرار گرفت. پیشرفت سریع موشک های زمین به هوا باعث شد نیاز به رهگیرهای سرنشین دار ویژه برای مقابله با بمب افکن های ارتفاع بالا دوباره مورد ارزیابی قرار گیرد. در همین شرایط، دولت بریتانیا در چارچوب کاهش هزینه های دفاعی حمایت از برنامه SR.177 را متوقف کرد.
سرنوشت SR.53 نیز تلخ بود. نمونه دوم این هواپیما در 5 ژوئن 1958 هنگام برخاست دچار سانحه شد و از بین رفت؛ خلبان آزمایشی، اسکادران لیدر جان بوث، در این حادثه جان خود را از دست داد.
در نهایت، SR.177 هرگز به مرحله پرواز نرسید و نخستین نمونه آن نیز پیش از تکمیل متوقف شد. با این حال، داستان آن نشان می دهد در دهه 1950 مهندسان بریتانیایی تا چه اندازه برای رسیدن به سرعت و ارتفاع بیشتر به فناوری راکت امید بسته بودند؛ فناوری ای که خیلی زود جای خود را به راهکارهای جدیدتری مانند موشک های هدایت شونده داد.
امروز نمونه باقی مانده SR.53 در موزه نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا در کازفورد نگهداری می شود؛ یادگاری از دورانی که یک هواپیمای جنگنده می توانست همزمان به موتور جت و راکت وابسته باشد. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر تمام جزئیات محل برگزاری عروسی کریستیانو رونالدو …
