در دههی ۱۹۶۰، مهندسان بخش Skunk Works شرکت لاکهید در بربنک، کالیفرنیا، پروژهای جاهطلبانه را آغاز کردند: ساخت پیشرفتهترین و سریعترین هواپیمای عملیاتی جهان، هواپیمای SR-71 Blackbird.
به گزارش گجت نیوز، این پرنده جاسوسی، توانایی پرواز با سرعتی بیش از سه برابر سرعت صوت در ارتفاع ۸۰,۰۰۰ پایی را داشت و برای مقاومت در برابر دماهای شدید، نزدیک به ۸۵ درصد از ساختار آن از آلیاژ تیتانیوم ساخته شد. اما همین فلز مقاوم، با یک دشمن پنهان و بسیار عجیب روبرو گشت که کسی تصورش را هم نمیکرد و سالها به یک معمای لاینحل تبدیل شده بود. تیتانیوم، کلید پرواز در لبه فضا
هواپیمای SR-71 Blackbird (اسآر-۷۱ بلکبرد) که رکورد سرعت ۲,۱۹۳.۱۶۷ مایل بر ساعت و ارتفاع ۸۵,۰۶۸.۹۹۷ فوت را در ۲۸ ژوئیه ۱۹۷۶ به ثبت رساند، برای تحمل دمای بیش از ۳۰۰ درجه سانتیگراد ناشی از اصطکاک هوا، نیازمند مادهای انقلابی بود. آلومینیوم که فلز استاندارد صنعت هوافضا در آن زمان بود، در چنین دماهایی نرم شده و مقاومت خود را از دست میداد. تیتانیوم بهعنوان تنها راهحل عملی انتخاب شد؛ فلزی سبک، مستحکم و مقاوم در برابر حرارت، اما در عین حال کار با آن بسیار دشوار بود.
لوک دیاز اشاره میکند که پوستهی تیتانیومی SR-71 یک شاهکار مهندسی حرارتی بود و آلیاژ خاص Ti-13V-11Cr-3Al (شامل ۱۳ درصد وانادیوم، ۱۱ درصد کروم و ۳ درصد آلومینیوم) میتوانست یکپارچگی ساختاری خود را حفظ کند، حتی در نزدیکی موتورها که دما تا ۱۰۰۰ درجه فارنهایت (حدود ۵۳۸ درجه سانتیگراد) میرسید. معمای ترکخوردگیهای مرموز بلکبرد
با وجود مقاومت تیتانیوم در برابر حرارت، مشکل جدیدی پدیدار شد: برخی قطعات تیتانیومی پس از ساخت، تنها طی چند هفته ترک میخوردند یا دچار خوردگی میشدند، در حالی که قطعات مشابه دیگر بدون هیچ مشکلی باقی میماندند. آنچه این مسئله را پیچیده میکرد، الگوی عجیب شکست قطعات بود. مهندسان دریافتند که قطعات جوشکاری شده در فصل تابستان، به سرعت دچار مشکل میشوند، در حالی که قطعات ساخته شده در زمستان سالم میماندند. …
