شهرهای دنیا از پایتختهای کشورهای نوردیک که در فرهنگ دوچرخهسواری پیشرو هستند تا کلانشهرهای هند که در حال بازتعریف زندگی محلهای به سر میبرند، در حال ساخت آیندهای متصلتر، پایدارتر و زیستپذیرتر هستند.
به گزارش ایمنا، مفهوم «شهر ۲۰ دقیقهای» و «شهر دوچرخهمحور»، یک الگوی یکسان برای همه نیست، بلکه جنبشی جهانی است که خود را با شرایط محلی تطبیق میدهد. طرحهای جدید شهرهای ریکیاویک و میلان نشان میدهند که چگونه شهرها میتوانند از دادهها، مشارکت عمومی و زیرساختهای جسورانه برای تغییر بنیادین در شیوه رفتوآمد استفاده کنند، همچنین نمونهای همچون بوخولت ثابت میکند که فرهنگ و رقابتهای اجتماعی، بهاندازه بتن و سیمان قدرتمند هستند و برنامه شهری هند نشان میدهد که بخش خصوصی و تقاضای طبیعی بازار، در حال سرعت بخشیدن به این مدل در پویاترین محیطهای شهری جهان هستند.
در ادامه به بررسی پیشرفت شهرهای جهان برای حذف خودرو، آینده زیستشهری در سال ۲۰۲۶ وتحلیل مدلهای شهر ۲۰ دقیقهای میپردازیم:
ریکیاویک، ایسلند: تلاش برای تبدیل شدن به شهر دوچرخهسواری در کلاس جهانی
پایتخت ایسلند در حال انجام یک شرطبندی جسورانه و مبتنی بر داده بر روی دوچرخه است. در ماه مه ۲۰۲۶، شهردار ایسلند، برنامه جدید دوچرخهسواری برای سالهای ۲۰۲۶ تا ۲۰۳۰ را اعلام کرد و چشماندازی روشن و بلندپروازانه را ترسیم نمود، به گونهای که این شهر تا سال ۲۰۴۰ به یک «شهر دوچرخهسواری در کلاس جهانی» تبدیل خواهد شد.
در واقع مدیران شهری ریکیاویک از دادههای دقیق برای پیشبرد استراتژی خود استفاده میکند. نظرسنجیهای حال حاضر نشان میدهد که دوچرخهها، ۸ درصد از سفرهای کاری را تشکیل میدهند و نکته مهم اینکه ۱۴ درصد از ساکنان ترجیح میدهند با دوچرخه تردد کنند.
چشمانداز سال ۲۰۴۰ به این صورت است که: ۵۰ درصد از کل سفرها در ریکیاویک باید از طریق حملونقل عمومی یا حملونقل فعال (پیادهروی یا دوچرخهسواری) انجام شود. ۳۵ درصد از کل سفرها باید با پای پیاده، دوچرخه یا اسکوتر انجام شود. ۱۵ درصد از کل سفرها باید بهطور ویژه با دوچرخه انجام شود.
مدیران شهر ریکاویک در حال پشتیبانی از این اهداف با سرمایهگذاریهای ملموس هستند. پلهای جدید عابر پیاده و دوچرخهسوار، …