عصر ایران ؛ علی خیرآبادی - با زگشت یک هنرمند به وطن، همیشه صرفا بازگشت یک فرد از جغرافیای مهاجرت به جغرافیای خانه نیست. گاهی یک اتفاق فرهنگی میتواند معنایی بسیار بزرگتر از خودِ واقعه پیدا کند؛ بهویژه وقتی پای هنرمندی در میان باشد که بخش مهمی از هویت هنریاش را بر عبور از مرزها، شکستن قالبها و به چالش کشیدن عادتهای فرهنگی بنا کرده است.
بازگشت محسن نامجو پس از نزدیک به دو دهه دوری از ایران را نیز میتوان از همین زاویه دید؛ نه فقط بهعنوان بازگشت یک خواننده، بلکه بهعنوان رویدادی نمادین که دوباره مسئله رابطه جامعه با «دیگری» فرهنگی، تکثر و نسل تازه را پیش روی ما میگذارد .
نامجو از ابتدا هنرمندی نبود که بتوان او را بهسادگی در یکی از قفسههای آشنای موسیقی ایران قرار داد. موسیقی او در مرزی شکل گرفت که سنت و مدرنیته، شعر کلاسیک و موسیقی مدرن، جدیت و شوخی و حتی اعتراض و موسیقی تجربی یکدیگر را قطع میکردند. …
