شاید برای بسیاری شگفتآور باشد که نزدیکترین خویشاوندان زندهی کروکودیلها و الیگاتورها پرندگان هستند. هر دو گروه به رده شاهسوسمارسانان تعلق دارند که حدود ۲۵۰ میلیون سال پیش، نزدیک به آغاز دورهی تریاس، پدیدار شدند. طولی نکشید که شاهسوسمارسانان به دو دودمان اصلی تقسیم شد: یک شاخه به سوسمارنماها (Pseudosuchia) انجامید و دیگری به دایناسورها و سپس آوهمتاتارسالینها (Avemetatarsalia).
به گزارش زومیت، کروکودیلها خونسرد هستند. دمای بدن آنها توسط محیط اطراف تعیین میشود و سرعت سوختوساز (متابولیسم) پایینی دارند؛ یعنی بدنشان با سرعتی کم غذا را به انرژی تبدیل میکند. آنها معمولاً کند و بیحال به نظر میرسند، به جز لحظاتی کوتاه از فعالیت شدید هنگام غرق کردن طعمه یا جنگ با یکدیگر.
درمقابل، پرندگان خونگرم هستند. آنها سرعت سوختوساز بالایی دارند و انرژی را به اندازهای سریع تولید میکنند که بتوانند دمای بدن خود را گرم و تثبیت کنند و پروازی پایدار و پرتحرک داشته باشند. پرندگان در آسمان خسته نمیشوند و سقوط نمیکنند. حتی اگر کروکودیلها به نوعی بال داشتند، همین تفاوت متابولیکی به تنهایی باعث میشد که هرگز نتوانند پرواز کنند. نیای مشترک کروکودیلها و پرندگان، برخلاف تصور قبلی خونگرم بوده است
اما چگونه پرندگان و کروکودیلها تا این اندازه متفاوت شدند؟ تصور سنتی این بوده که نیای مشترک آنها بیشتر شبیه کروکودیل بوده تا پرنده. اما پژوهش جدید نشان میدهد احتمالاً برعکس این موضوع صحیح است.
دانشمندان تصور میکردند جانوران خونگرم از خونسردها تکامل یافتهاند، نه برعکس. به عنوان موجوداتی خونگرم، ما عادت کردهایم که خود را از نظر فیزیولوژیکی برتر از خونسردها بدانیم. بر اساس این منطق، اگر گروهی از جانوران خونگرم میشدند، هرگز نمیتوانستند به حالت خونسرد بازگردند؛ زیرا به سرعت منقرض میشدند. به این ترتیب، دانشمندان نتیجه میگرفتند که کروکودیلها از اول خونسرد بودهاند و خونگرمی مختص به دودمان دایناسورها و پرندگان بوده است. شواهد تازه؛ قلبی با چهار حفره
اما سرنخ اولیهای که نشان میداد دودمان کروکودیلها در اصل خونگرم بودهاند، قلب چهارحفرهای آنهاست. تنها گروههای دیگری که چنین قلبی دارند، پرندگان و پستانداران خونگرم هستند و این ارتباط عملکردی با خونگرمی …
