عباس پازوکی، معاون ارتباطات و اطلاعرسانی دفتر معاون اول رئیسجمهور نوشت: وقتی اول هفته برنامه کاری دکتر عارف را بالا و پایین میکردم و چشمم به تیتر «جلسه بررسی وضعیت صنعت خودرو» افتاد، با خودم گفتم: «باز هم همان داستان تکراری! باز قرار است خودروسازها و قطعهسازها بیایند، از بدهیهای سرسامآورشان بنالند، تقاضای تسهیلات کنند و از عالم و آدم طلبکار باشند و آخرش هم هیچ...»
اما نیمساعت قبل از شروع جلسه، وقتی از دکتر کیانی (رئیس دفتر معاون اول) پرسیدم کدامیک از مدیران خودروسازی و قطعهسازان دعوتند، پاسخی داد که کلاً معادله را در ذهنم به هم زد: «هیچکدام! امروز فقط اساتید برجسته، نخبگان و اعضای هیئتعلمی دانشگاهها دعوتند.»
همانجا دستم آمد که قصه چیست. اگر امروز کسی از من بپرسد «بزرگترین و کلیدیترین راهبرد دولت دکتر پزشکیان چیست؟»، بیمعطلی میگویم: «پایان دادن به تصمیمات مقطعی و محفلی و بازگرداندن دانشگاه به ریل حکمرانی کشور».
جلسه با تعارفات مرسوم اداری شروع نشد. دکتر عارف همان اول رفت سراغ آخر ماجرا، رو به اساتید کرد و گفت: «خوشحالم که در جمع همکاران دانشگاهیام هستم. ۶۰ سال است در این کشور خودروسازی داریم، اما همیشه به خاطر نگاههای مقطعی، مثل اشتغالزاییِ موقت، هیچگاه به صورت ریشهای آسیبشناسی نکردهایم! یکجای مسیر را اشتباه پیچیدهایم و رسیدهایم به ناکجاآباد. کرهایها یک سال بعد از ما شروع کردند؛ حالا آنها کجا ایستادهاند و ما کجا؟ مردم حق دارند بپرسند چطور در صنایع پیچیده دفاعی و هوافضا به اوج اقتدار رسیدهایم، اما در خودروسازی درجا زدهایم؟»
دکتر عارف رفت سراغ اصل مطلب: «دولت وسط شرایط جنگی هم از مسائل زیرساختی غافل نشده است و نمیشود. ما میخواهیم یکبار برای همیشه روی این مسیرِ ۶۰ساله نقطه بگذاریم و از سرِ خط مشق جدیدی بنویسیم. اما این بار نه فقط برای بازار ایران، بلکه با نگاه به کشورهای همسایه و منطقه در شرایط پساجنگ؛ چرا که خودروسازی میتواند حلقه اتصال ما به منطقه و پیشرانِ بقیه صنایع کشور باشد. دانشگاه باید این مشق جدید را به دولت بگوید.»
کلام که به اساتید رسید، فضا کاملاً علمی و بیتعارف شد. دکتر شجاعیفرد روند تشکیل این اتاق فکرِ متفاوت را توضیح داد که چطور علاوه بر اساتید، از ظرفیت …
