در اواسط قرن بیستم، زمانی که بشر برای مقابله با یکی از مرگبارترین بیماریهای تاریخ، یعنی مالاریا، به آفتکشهای قوی روی آورد، هیچکس تصور نمیکرد که این مداخله، زمینهساز داستان تکاملی شگفتانگیز شود.
به گزارش زومیت، داستان از دههی ۱۹۵۰ شروع میشود، زمانی که برنامههای کنترل مالاریا، دیوارهای داخلی خانهها را با حشرهکش «دیلدرین» میپوشاندند. پشههای آنوفل، ناقلان اصلی بیماری مالاریا که اغلب روی این دیوارها استراحت میکردند، در عرض چند سال با کسب جهش ژنتیکی در ژن Rdl، در برابر این سم مقاوم شدند.
با گذشت زمان و گسترش مقاومت و همچنین به دلیل نگرانیهای جدی دربارهی سمیت دیلدرین، این آفتکش از چرخهی استفاده کنار گذاشته شد. بااینحال، یکی از جهشهایی که به پشهها در برابر این سم کمک کرده بود، در جمعیتشان باقی ماند و از نسلی به نسل دیگر منتقل شد. این موضوع دانشمندان را به فکر فرو برد: چرا پشهها این جهش را حفظ کردهاند، در حالی که به نظر میرسد باعث کاهش فعالیت آنها میشود؟ پشههای مقاوم به سم، در محیطهای پرسروصدا، موفقتر از پشههای معمولی جفتگیری میکنند …
