عصر ایران؛ مهرداد خدیر - «محسن رضایی، در تلاقی سیاست، اقتصاد و جنگ قرار گرفته و با همین پیشینه امیدوار است (به موفقیت در انتخابات ریاست جمهوری) اما او نه یک سیاستمدار تمامعیار است، نه یک جنگاور صِرف و نه یک اقتصاددان به معنی مصطلح آن.»
این جملات را 19 اسفند 1391 و در تحلیل هفتگی دربارۀ کاندیداتوری سه بارۀ محسن رضایی در انتخابات ریاست جمهوری ( بعد از 84 که انصراف داد و 88 که ابتدا در زمرۀ معترضین بود و ادامه نداد) در هفتهنامۀ «امید جوان» و سه روز بعد از آن نوشتم که روزنامۀ «ملت ما» متعلق به او خبر داد: «آقا محسن» آمد.
در سال 1384 و قبل از انصراف از کاندیداتوری فیلم انتخاباتی او پخش شد که در آن کارگردان پرآوازۀ سینمای دفاع مقدس- زنده یاد رسول ملاقلیپور- از او پرسید: شما را چگونه خطاب کنم؟ سردار یا آقای دکتر یا حاجی یا برادر یا همان که امام میگفت: آقا محسن؟ و بی درنگ پاسخ داد همان که امام میگفت.
همان آقا محسن حالا دبیر شورای عالی امنیت ملی است بعد از آن که به عنوان نماینده رهبری در آن منصوب شد.
حکم دبیری او را البته رییس جمهوری امضا کرده ولی همه میدانند این انتصاب به هماهنگی با رهبری نیاز دارد. با این حال کسانی که نمیتوانند از رهبری انتقاد کنند از پزشکیان میپرسند چرا محسن رضایی که با 4 بار کاندیداتوری ناکام در انتخابات ریاست جمهوری شناختهشدهتر است تا سالها فرماندهی سپاه و دبیری مجمع تشخیص مصلحت نظام و البته بعضی سخنان که از دیگران کمتر شنیده میشد؟
در حکم آیتالله سید مجتبی خامنهای و در خطاب آن البته نشانی از عنوان نظامی ( سردار سرلشکر پاسدار) نیست و گویا بار دیگر باید جامۀ نظامی از تن به درکند.
در همان تحلیل نوشته بودم: کاندیدا شدنهای پیدرپی محسن رضایی یک پیام مثبت ویژه هم در بردارد. اگر کسی قصد فعالیت سیاسی دارد باید جامۀ نظامی از تن به در کند. (منبع قبلی، شماره 813).
با این نگاه به جای یادآوری نامزد شدنهای ناکام و برخی اظهار نظرهای غیر متعارف و قبول معاونت اقتصادی در دولت مرحوم ابراهیم رییسی در حالی که رقیب او در انتخابات 1400 هم بود و نیز پیشینه اختلاف با هاشمی رفسنجانی در برخی موارد یا داستان فرزند فقید او (احمد) این نوشته به 10 ویژگیهای این انتصاب یا انتخاب یا پذیرش میپردازد که کفۀ وجوه مثبت را …
