عصر ایران؛ دکتر رسول بابایی - گزارش منتشرشده درباره سفر فرمانده ارتش پاکستان به تهران و پیشنهاد توقف محاصره دریایی و لغو تحریمها بر مبنای تفاهمنامه اسلامآباد، صرفنظر از میزان صحت جزئیات آن، یک پیام مهم دارد: هنوز پنجره دیپلماسی کاملاً بسته نشده است.
بر اساس این گزارش، پاکستان تلاش میکند میان تهران و واشنگتن زمینه توقف جنگ و بازگشت به تفاهم را فراهم کند و هدف خود را نه آتشبس موقت، بلکه پایان دائمی جنگ اعلام کرده است.
این دقیقاً همان نقطهای است که باید با هوشیاری و واقعبینی به آن نگاه کرد. اگر پیشنهادی برای توقف محاصره دریایی و لغو تحریمها بر مبنای تفاهمنامه اسلامآباد روی میز قرار گرفته باشد، فرصت مناسبی برای احیای این چارچوب فراهم شده است؛ البته نه به شکل گذشته و نه با اعتماد سادهلوحانه، بلکه با شروط روشن، اجرای همزمان و راستیآزمایی دقیق. فرصت را نباید با تردید از بین برد
در سیاست خارجی، همه فرصتها با اعلام رسمی و بیانیههای شفاف آغاز نمیشوند. گاهی یک میانجی، حامل پیشنهادی است که هنوز در مرحله آزمون و سنجش قرار دارد. رد فوری چنین پیشنهادی، بدون بررسی دقیق، ممکن است فرصتی را از بین ببرد که دوباره بهسادگی تکرار نشود.
پاکستان در این ماجرا جایگاه ویژهای دارد؛ زیرا هم میان تهران و واشنگتن ارتباط دارد و هم از پیامدهای مستقیم جنگ و ناامنی منطقه آسیب میبیند. اگر اسلامآباد بتواند توقف محاصره، رفع تحریمها و پایان عملیات نظامی را به یک بسته اجرایی تبدیل کند، میتواند راهی برای خروج از بنبست فعلی باز شود. احیای اسلامآباد به معنای نادیده گرفتن نقضها نیست
احیای تفاهمنامه نباید به معنای چشمپوشی از نقض تعهدات گذشته باشد. ایران باید موارد نقض را روشن، مستند و رسمی مطرح کند و برای آنها پاسخ و جبران بخواهد.
اما میان «اعتراض به نقض» و «بستن راه بازگشت» تفاوت وجود دارد. ایران میتواند همزمان:
- نقضهای گذشته را محکوم کند.
- اجرای تعهدات خود را تا اقدام متقابل متوقف نگه دارد.
- رفع محاصره و لغو تحریمها را پیششرط احیا قرار دهد.
- از میانجیهای منطقهای برای راستیآزمایی استفاده کند.
- در صورت اجرای تعهدات آمریکا، بهصورت مرحلهای بازگردد.
این سیاست، هم عزت ایران را حفظ میکند …
