برای اجداد اولیه انسان، چربی بدن خط مرزی میان حیات و مرگ بود؛ از سویی چربی خیلی کم باعث گرسنگی میشد و در سوی دیگر چربی زیاد سرعت حرکت فرد را کم میکرد. طی سالیان متمادی، بدن انسان به مکانیسمهای دفاعی پیچیدهای مجهز شد که در مغز سیمکشی شدهاند تا از ذخایر انرژی به شدت محافظت کنند.
به گزارش دیجیاتو، در دنیای مدرن امروز که مواد غذایی پرکالری و ارزانقیمت به وفور در دسترس قرار دارند و تحرک بدنی اختیاری شده است، همان سیستمهای حفاظتی که زمانی موجب بقای انسان بودند، اکنون حفظ وزن ایدهآل را فوقالعاده دشوار کردهاند. وقتی فردی وزن کم میکند، مغز این اتفاق را بهعنوان تهدیدی برای بقا تلقی میکند.
پژوهش محققان دانشگاه کپنهاگ نشان میدهد مغز دارای ساختاری است که بالاترین وزن تجربهشده را به خاطر میسپارد. در دوران باستان، اگر انسانها در شرایط سخت و قحطی وزن کم میکردند، این حافظه بیولوژیک به آنها کمک میکرد تا در دورههای فراوانی به وزن قبلی خود بازگردند.
در انسان مدرن، وقتی بدن وزن بیشتری پیدا میکند، مغز آن نقطه وزنی جدید را بهعنوان سطح هدف قرار میدهد و تمام توان خود را برای حفظ آن به کار میگیرد. هنگام کاهش وزن، هورمونهای گرسنگی شتاب میگیرند، تمایل شدید به غذاهای پرکالری افزایش و مصرف انرژی در حالت استراحت کاهش مییابد. این چرخه توضیح میدهد چرا بازگشت وزن پس از رژیمهای سخت، معلول ضعف انضباط فردی نیست، بلکه واکنش طبیعی سیستمی زیستی است که برای بقا طراحی شده است.
ظهور داروهای مدرن مدیریت وزن مثل وگووی و مونجارو فصل جدیدی را در درمان چاقی باز کرده است. این داروها با شبیهسازی هورمونهای گوارشی، سیگنالهای اشتهای ارسالشده به مغز را سرکوب میکنند و احساس سیری را افزایش میدهند.
بااینحال، واکنش افراد به این داروها یکسان نیست؛ برخی دچار عوارض جانبی میشوند و برخی دیگر کاهش وزن ملموسی را تجربه نمیکنند. مسئله اصلی زمانی رخ میدهد که درمان متوقف شود؛ با قطع مصرف دارو، سیستم دفاعی مغز مجدداً فعال شده و تمایل بدن برای بازگشت به وزن قبلی باعث بازگشت وزن از دست رفته میشود. با این وجود، پیشرفتهای داروهای جدید امیدهایی برای تنظیم طولانیمدت این سیگنالهای زیستی ایجاد کردهاند.
البته تحقیقات نشان دادهاند سلامت متابولیک لزوماً برابر …
