پیروز حناچی، شهردار سابق تهران، میگوید تصمیمهای شهرسازی از آن تصمیمهایی هستند که «صدایشان بعدا درمیآید» و متخصصانی که پیامد این تصمیمها را میدانند، وظیفه دارند نسبت به آنها حساس باشند.
به گزارش شرق، پیروز حناچی از کاهش وابستگی بودجه شهرداری به درآمدهای شهرسازی در دوره مدیریتش، نقش کمیسیون ماده ۵، توسعه قلمرو عمومی، سرنوشت دوچرخهسواری در تهران، میدان توپخانه، پل طبیعت و خطر شهرفروشی میگوید. او معتقد است تهران هنوز قابل نجات است اما هشدار میدهد ادامه اداره شهر با درآمدهای ناشی از بارگذاری، افزایش تراکم و فروش ظرفیتهای شهر، کیفیت زندگی را کاهش میدهد و بحرانهایی مانند آب، انرژی، آلودگی و ترافیک را تشدید میکند. حناچی مهمترین نگرانی خود را نهفقط بحرانهای محیطزیستی، که بیتفاوتشدن شهروندان نسبت به سرنوشت تهران میداند.
*نگرانی درباره تهران بسیار زیاد است، بخشی از تصمیمگیریهایی که انجام میشود شفاف نیست. شما جملهای کلیدی دارید که میگویید تصمیمهای حوزه شهرسازی «بعدا صدایش درمیآید». نگرانی هم این است که چند سال دیگر چه بر سر تهرانی میآید که همین حالا هم با بحرانهای متعددی روبهروست. سال ۹۷ زمانی که برای رأی اعتماد به شورای شهر رفتید، با شعار «تهران؛ شهری برای همه» آمدید. عملکرد دو سال قبل از آن در مقام معاون شهردار و حتی زمانی که در وزارت راه و شهرسازی بودید نیز نشان میداد دغدغههایی از همین جنس دارید. فکر میکنید تلاش شما برای رسیدن به «تهران؛ شهری برای همه» به نتیجه رسید؟ در دوره خودتان چه کردید و امروز تهران را شهری برای همه میدانید؟
من جزء کسانی بودم که چه زمانی که در وزارت مسکن قدیم و وزارت راه و شهرسازی فعلی در دبیرخانه شورای عالی شهرسازی فعالیت میکردم و چه در بخشهای مختلف شهرداری تهران، تقریبا یک نگاه و یک مسیر را دنبال کردم و آن هم این بود که ما شهر را برای چه میخواهیم؟ شهر را برای مردمی میخواهیم که در آن زندگی میکنند و باید تلاش کنیم کیفیت زندگی آنها را بالا ببریم. بنابراین هر اقدامی که به افزایش کیفیت زندگی منجر شود، نقطه هدف ماست و برعکس هر اقدامی که کیفیت زندگی را پایین بیاورد، باید مورد توجه قرار گیرد. ممکن است عموم مردم در همان لحظه متوجه پیامد یک تصمیم نشوند اما اهل فن متوجه میشوند چه اتفاقی …
