عصر ایران ؛ علی نجومی ــ مدتی پیش، به عادت مألوف سهشنبهها، از خانه بیرون زدم تا ریههایم را از اکسیژن تهران قدیم پر کنم. برنامهام بازدید از خانقاه باصفای صفیعلیشاه در نزدیکی میدان بهارستان بود. البته حداقل به تعداد انگشتان یک دست، خانقاه را دیدهام و لذتش را هم سیر بردهام؛ اما این بار بازدیدم مقصود دیگری داشت.
داستان به اینجا برمیگشت که در تورقی در کتاب خاطرات علیخان ظهیرالدوله، داماد ناصرالدینشاه، به این موضوع برخوردم که ساختمان مجاور این خانقاه، زمانی در دوره مظفرالدینشاه، محل تشکیل جلسات انجمن اخوت بوده است. این انجمن یکی از مهمترین انجمنهای سازمانیافته و مخفی در تاریخ معاصر ایران بوده و هدفش مبارزه با ظلم و جور حاکمان مستبد بوده است.
پادکست را اینجا بشنوید کد صوت دانلود صوت اصلی
خب، میدانستم آن ساختمان مورد بحث، محل تشکیل جلسات انجمن بوده و در حوادث به توپ بستن مجلس توسط قوای محمدعلیشاه در سال ۱۲۸۷ با خاک یکسان شده است. اما پیش خودم گفتم حتماً محمد خالوخان، که متولی خانقاه است، اطلاعات بهدردبخوری درباره انجمن دارد که به دردم بخورد.
حدسم درست بود و وقتی استکان دوم کمر باریک چای دمسیاه لاهیجان را با باقلوای قزوین در دهان مزمزه کردیم، دیگر موتور محمد خالوخان گرم شده بود و درباره انجمن نقالیها میکرد.
اما آنجایی از حرفهایش که به کار امروز ما میآید، از این قرار بود:
به عشق مولا علی، در ساختمان انجمن اخوت، هنگام برگزاری جلسات، ۱۱۰ صندلی میگذاشتند. اعضایش هم یکی از دیگری مشهورتر و اسمیتر؛ از محمود جم و حکیمالملک که هر دو بعدها نخستوزیر شدند بگیرید تا سیفالدوله، پسر فتحعلیشاه، و سید هاشم ملکمدنی، تاجر بسیار ثروتمند ملایری. البته بعد از دوره قاجار، باز در دوره رضاشاهی، این انجمن برای مبارزه با استبداد رضاشاهی جان تازهای میگیرد.
یکهو انگاری که محمد خالوخان انبار باروتی باشد که کبریت کشیدهاند …
