چترهای ترمز با مهار فیزیک پسا و بهرهگیری از فناوری مواد فوقمقاوم، انرژیجنبشی عظیم جنگندههای چند دهتنی را خنثی کرده و فرود ایمن آنها را تضمین میکنند.
به گزارش فارس، در دنیای پرشتاب هوانوردی نظامی، جایی که سرعت و مانورپذیری حرف اول را میزند، فرود آوردن و متوقف ساختن یک جنگنده غولپیکر چالشی مهندسی به همان اندازه پیچیده است.
تصور کنید یک پرنده آهنین با وزنی بین ۱۵ تا ۳۰ تن، با سرعتی بالغ بر ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت چرخهایش را روی باند فرودگاه مماس میکند. انرژی جنبشی عظیمی که در این لحظه در کالبد جنگنده ذخیره شده است، باید در کسری از زمان و در مسافتی بسیار کوتاه مستهلک شود تا از بروز هرگونه فاجعه جلوگیری گردد.
با وجود پیشرفتهای شگرف در توسعه ترمزهای هیدرولیکی پیشرفته، دیسکهای کربنی مقاوم در برابر حرارت و اسپویلرهای آیرودینامیکی که روی بالها تعبیه میشوند، اتکای صرف به سیستم ترمز چرخها همیشه پاسخگو نیست. در شرایط بحرانی عملیاتی، از جمله فرود در پایگاههای تاکتیکی با باندهای کوتاه، یا نشستن روی باندهای خیس، برفی و یخزده، سیستمهای ترمز سنتی به مرزهای فیزیکی خود میرسند. اینجاست که یک فناوری مکانیکی-آیرودینامیکی اصیل و در عین حال به شدت تکاملیافته وارد میدان میشود: سیستم چتر ترمز. شرح چگونگی عملکرد چترترمز از منظر علمی
عملکرد سامانه چتر ترمز، که در اصطلاح فنی هوانوردی به آن Drogue Parachute میگویند، بر پایه یک اصل بنیادین در فیزیک سیالات یعنی افزایش ناگهانی و کنترلشده نیروی پسای آیرودینامیکی استوار است. خلبان به محض لمس باند، مدار الکترونیکی یا هیدرولیکی رهاسازی را فعال میکند. با باز شدن چتر در جریان هوای به شدت متراکم پشت خروجی موتورهای جنگنده، مساحت درگیر با هوا به صورت تصاعدی افزایش مییابد.
از منظر علمی، نیروی پسا تابعی مستقیم از چگالی هوا، ضریب پسای چتر، مساحت سطح مقطع آن و از همه مهمتر، توان دوم سرعت جنگنده در لحظه باز شدن است. وابستگی این نیرو به توان دوم سرعت به این معناست که دقیقاً در همان ثانیههای اولیه فرود که سرعت جنگنده در اوج قرار دارد و ترمزهای چرخ کمترین کارایی را به دلیل خطر لغزش دارند، چتر ترمز بیشترین نیروی بازدارنده را تولید کرده و هواپیما را با قدرتی معادل دهها تن به عقب …
