در خیابانهای توکیو، وقتی باران شدیدی میبارد، ماشینها از میان گودالهای آب رد میشوند و مردم چتر به دست باعجله به سمت ایستگاههای مترو میروند. روی زمین، همهچیز شبیه روزی بارانی و خستهکننده، عادی بهنظر میرسد؛ اما اگر به آرامش سطحی اکتفا نکنیم، دقیقاً ۵۰ متر پایینتر از آسفالت خیابانها، یکی از عجیبترین شاهکارهای مهندسی جهان از خواب بیدار میشود تا جلوی فاجعه را بگیرد؛ سازهای بهنام رسمی Metropolitan Area Outer Underground Discharge Channel که بهاختصار G-Cans نامیده میشود.
در عمل، ژاپنیها برای هدایت سیلاب مسیر دومی ساختهاند؛ چیزی شبیه یک رودخانهی مصنوعی زیرزمینی که بیشتر روزهای سال خشک میماند؛ ولی وقتی بارشها شدید میشود و آب رودخانههای محلی در منطقهی کاسوکا به مرز طغیان میرسد، مثل سیستم دفاعی شهر وارد عمل میشود.
به گزارش زومیت، آب بهجای اینکه از لبهی رودخانههای کوچک اطراف سرریز کند و خسارت بهجای بگذارد، از یک مسیر انحرافی کشیده میشود و داخل چاههایی غولآسا سقوط میکند. این تأسیسات در اعماق تاریک زمین، سیلاب را میدزدد و بهسمت تونلهایی میفرستد که ابعادشان بیشتر به کلیسا یا معبد باستانی شباهت دارد تا سیستم زهکشی.
۳۰ اوت ۲۰۲۴، وقتی توفان Shanshan ژاپن را شلاق میزد، دوربینهای مداربستهی تأسیسات، درست کمی بعد از ساعت پنج صبح، لحظهی هجوم وحشتناک آب به این دنیای زیرزمینی را ثبت کردند؛ ولی چرا اصلاً یکی از پیشرفتهترین کشورهای جهان مجبور شد برای مهار چند رودخانه، چنین سازهی غولآسایی را دهها متر زیر زمین بسازد؟ چرا مهندسان مجبور شدند زیر شهر رودخانه بسازند؟
چالشی که باعث شد ژاپنیها به فکر توسعهی مسیر زیرزمینی بیفتند، خود آب نبود. مشکل از جایی آغاز میشد که شهر، جایی برای آب باقی نمیگذاشت.
حوضههای آبریز رودخانههای ناکاگاوا و آیاسه در شمال توکیو، از نظر جغرافیایی در منطقهای کمشیب واقع شدهاند. آبی که وارد منطقه میشود، راه فرار چندانی ندارد و بهکندی تخلیه میشود. چند رود بزرگتر مثل ادو و آراکاوا اطراف منطقه را گرفتهاند و بخشهایی از زمین حتی از سطح بعضی رودخانهها پایینترند.
رودخانههای کوچکتر پس از چند ساعت بارندگی شدید بهسرعت پر میشوند و آب بهسمت خانهها …
