اقتصاد ایران در دهههای اخیر به طور مزمن با پدیده تورم دستوپنجه نرم کرده است به طوری که نرخهای تورم دورقمی، به یکی از پایدارترین ویژگیهای اقتصاد کلان ایران تبدیل شده و رفاه خانوارها را به شدت کاهش داده، انگیزههای سرمایهگذاری را از بین برده و تخصیص بهینه منابع را مختل کرده است.
به گزارش ایرنا، رابطه ساختاری میان کسری بودجه دولت و خلق پول، به عنوان یکی از اصلیترین کانالهای ایجادکننده تورم در ایران، از اهمیت ویژهای برخوردار است. پولیشدن کسری بودجه و تأمین مالی از کانال پولی در اقتصاد ایران، به یک چرخه خودتقویتکننده از بیثباتی اقتصادی تبدیل شده است که رهایی از آن نیازمند یک برنامه جامع و همهجانبه است.
این ضرورت، در شرایط کنونی که کشور با جنگ و محاصره اقتصادی تمامعیار مواجه شده است، ابعاد حیاتیتری به خود میگیرد. در شرایط جنگی، تولید ناخالص داخلی به دلیل تخریب زیرساختها، محدودیتهای تجاری و کاهش درآمدهای ارزی، به شدت افت میکند و از سوی دیگر، هزینههای دولت به ویژه در حوزههای نظامی، امنیتی و جبران خسارتهای اقتصادی به طرز چشمگیری افزایش مییابد. این ترکیب، یعنی کاهش عرضه و افزایش همزمان تقاضای اسمی ناشی از چاپ پول، اقتصاد ایران را به شدت در معرض خطر تشدید رکود تورمی قرار میدهد. در چنین فضایی، تداوم تأمین کسری بودجه از طریق خلق پول نه تنها یک اشتباه راهبردی، بلکه یک تهدید وجودی برای ثبات اقتصادی و امنیت ملی محسوب میشود. بنابراین، محدودسازی تأمین مالی از کانال پولی و جبران کسری بودجه از طریق مسیرهای غیرتورمی، از یک انتخاب سیاستی به یک ضرورت الزامی و اجتنابناپذیر تبدیل شده است که هرگونه تأخیر یا سهلانگاری در آن، میتواند اقتصاد را به ورطه فروپاشی و ابرتورم بکشاند.
بر اساس دیدگاه کلاسیک و پولگرایان، تورم یک پدیده پولی است و زمانی که حجم پول در گردش اقتصادی بدون افزایش متناظر در تولید کالاها و خدمات رشد کند، قیمتها افزایش مییابند. با این حال، این گزاره نیازمند تحلیل دقیقتری است. خلق پول به خودی خود لزوماً تورمی نیست. اگر رشد نقدینگی با رشد تولید واقعی همراه باشد، نه تنها تورم ایجاد نمیکند، بلکه میتواند با تسهیل مبادلات و گردش در چرخه اقتصادی، موتور محرک رشد اقتصادی در ادوار بعدی نیز باشد. به عبارت دیگر، خلق پول در …
