جمله مشهور «آنچه مرا نکشد، قویترم میکند» آنقدر در فرهنگ عمومی تکرار شده که معنای فلسفی پیچیدهتر آن اغلب فراموش میشود؛ اما در اندیشه نیچه، مسئله فقط کنار آمدن با رنج نیست، بلکه نوعی عشق ورزیدن به سرنوشت و حتی تجربههای ناخوشایند زندگی است.
به گزارش فرارو به نقل از کالکتور، همه ما در زندگی با دورهها و اتفاقهای ناخوشایند مواجه میشویم و تقریباً مطمئنیم که در آینده نیز تجربههایی دشوار در انتظارمان خواهد بود. این بخش اجتنابناپذیر زندگی است و اگر نتوانیم با آنچه پیش میآید مواجه شویم، ادامه مسیر نیز برایمان ممکن نخواهد بود.
یکی از شناختهشدهترین شیوهها برای نگاه کردن به این تجربههای منفی، جمله معروف «آنچه مرا نکشد، قویترم میکند» است؛ عبارتی که در فرهنگ عمومی اغلب به معنای تبدیل یک اتفاق بد به نتیجهای مثبت تعبیر میشود. با این حال، این برداشت هنوز تمام معنای مورد نظر فریدریش نیچه را نشان نمیدهد.
اغلب انسانها حتی اگر بدانند یک تجربه سخت در نهایت آنها را قویتر میکند، لزوماً آرزو نمیکنند اتفاق بدی برایشان رخ دهد. اما نیچه یک گام فراتر میرود: مسئله از نظر او فقط تحمل کردن دشواریها یا پذیرفتن آنها نیست، بلکه نوعی عشق ورزیدن به آن چیزی است که زندگی، حتی در شکل دردناک و ناخوشایندش، پیش روی ما میگذارد. آشنایی با «غروب بتها» نیچه
بسیاری از ما عبارت «آنچه مرا نکشد، قویترم میکند» را شنیدهایم اما کمتر کسی میداند این جمله از فریدریش نیچه، فیلسوف آلمانی، سرچشمه گرفته است.
این جمله در کتاب «غروب بتها» که نیچه آن را در سال ۱۸۸۸ نوشت و در سال ۱۸۸۹ منتشر کرد، آمده است. این اثر از آخرین نوشتههای او و از نمونههای مهم فلسفه دوران پختگی فکریاش به شمار میرود. نیچه قصد داشت این کتاب نوعی درآمد و راهنمای سریع برای آشنایی با اندیشههایش باشد؛ بهگونهای که حتی خوانندگانی که پیشتر با فلسفه او آشنا نبودند بتوانند از طریق آن با ایدههای اصلیاش آشنا شوند.
البته رسیدن به چنین هدفی چندان ساده نبود. هرکس آثار نیچه را خوانده باشد میداند نوشتههای او معمولاً برای مخاطبی که هیچ پیشزمینهای از فلسفهاش ندارد، بسیار دشوار است. بنابراین «غروب بتها» را نمیتوان لزوماً راهنمایی آسان و مقدماتی برای تازهواردان دانست. با این حال، برای …
