عصرایران- امروز نام آلبرت اینیشتین با بسیاری از بزرگ ترین ایده های فیزیک گره خورده است؛ از نسبیت خاص گرفته تا نسبیت عام و توضیحی تازه درباره ماهیت گرانش. اما برخلاف تصور رایج، اینیشتین شخصا سیاهچاله ها را کشف نکرد و حتی در ابتدا نیز مشخص نبود که یکی از پیامدهای معادلات او می تواند به اجرامی منجر شود که حتی نور هم قادر به فرار از آن ها نیست.
داستان سیاهچاله ها در واقع بسیار طولانی تر و پیچیده تر از این است که بتوان آن را به نام یک دانشمند نسبت داد. اولین ایده، بیش از یک قرن پیش از اینیشتین مطرح شد
در سال 1783، جان میشل، دانشمند و کشیش انگلیسی، ایده عجیبی را مطرح کرد. او با استفاده از قوانین گرانش نیوتن استدلال کرد که ممکن است ستاره ای آنقدر پرجرم و فشرده باشد که سرعت لازم برای فرار از سطح آن از سرعت نور بیشتر شود. در چنین شرایطی، حتی نور نیز نمی توانست از آن ستاره بگریزد.
میشل این اجرام فرضی را «ستاره های تاریک» تصور می کرد. چند سال بعد، پیر سیمون لاپلاس نیز به طور مستقل ایده ای مشابه را مطرح کرد. …
