عصر ایران؛ سجاد بهزادی؛ روزنامه نگار - امروز، روز خبرنگار است؛ روز کسانی که قرار است روایت گر دردها و امیدهای جامعه خود باشند. خبرنگاران تصویری از رنجهایی را بازمیتاباند که نگارش از آن، خود، دردی مضاعف بر جان نویسنده مینشاند. با این حال، پرسش اینجاست؛ مگر میتوان در بستری اجتماعی که نفسهای آن با سختی و مشقت گره خورده، از غیر از رنج نوشت؟ پاسخ خیلی کلی اینکه باید ما خبرنگاران تلاش کنیم از امیدها هم بنویسیم. منظورم امیدهای واهی نیست. هنوز عواملی هستند که میخواهند آلام ها و دردها را برای جامعه کاهش دهند. آن را باید تیتر کرد و نوشت.
از منظر جامعهشناسی، رنج تنها یک "احساس فردی" نیست؛ بلکه "امری اجتماعی" است که می تواند ریشه در ناهنجاریهای ساختاری، سیاستهای اقتصادی و ستم های جامعه جهانی داشته باشد. چه چیزی بدتر از جنگ که امروز به این بحران ها در جامعه ایران سایه انداخته است.
روزنامه نگار در این میان، نقشی فراتر از یک ناظر بازی میکند؛ او تحلیل گر اجتماعی دوران خود هم باید باشد.
تحلیل جامعهشناختی از وضعیت است که درد پراکنده و خاموش افراد را به زبانی جمعی و گویا ترجمه میکند. در جامعهای که سالها در سودای روزهای بهتر، نفسگیریهای طولانی را تجربه کرده، بخشی از قلم خبرنگار می بایست ناگزیر به فریادی برای بازنمایی از این دردهای جمعی بدل شود.
جامعهی ایران در گذر یک سال اخیر، دو موج متوالی از فشار را بر دوش کشیده است.
نخست، تب شدید تورم که ابتدا توان خرید دهکهای میانی و پایین جامعه را به حاشیهای ناامن کشاند و امروز امنیت معیشتی یکی از دغدغههای اصلی زیست روزمره تمامی طبقات و اقشار جامعه است.
سپس، آتش جنگ، که ناامنی وجودی و روانی گستردهای را بر ذهن جمعی جامعه ایران تحمیل نمود که آثار آن در ابعاد روانی، اجتماعی ، اقتصادی و ناامنی جامعه و گفتمان عمومی آن مشهود است.
امروز هم زمان با جنگ، تورم افسارگسیخته چون سایهای سنگین بر سفرهها و روابط اجتماعی افراد سایه افکنده است؛ بهگونهای که حتی کنشهای روزمرهی افراد نیز رنگ تدافعی و انقباضی به خود گرفته است.
البته، در دل همین بافت پرتنش، نشانه های امیدی نیز در گوشهوکنار زیست اجتماعی دیده میشد و ما بعنوان یک روزنامه …
