هادی سعیداوی نژاد - فیلم سینمایی «دیوار صوتی» ساخته امیرنادری در نخستین برنامه از سلسله برنامه های «سینما توگراف اهواز» به نمایش درآمد.
در این نشست که شامگاه جمعه (9 مردادماه سال 1405) در کتابخانه تخصصی خوزستان شناسی علوم ایران در اهواز برگزار شد، منتقدان و سینماگران به نقد و بررسی این فیلم نشستند.
امیر نادری در پیام ویدئویی اختصاصی به همین مناسبت گفت : اولأ من درحال حاضر دلم برای ایران در شرایط جنگ تنگ است ونگران هستم. دوم باعث خوشحالی من است که بچه های خوزستان، اهواز، آبادان، خرمشهر، و خطه ای که من در آن بزرگ شدم، به سینما علاقمند هستند، وخیلی خوب است که در یک جا جمع شوند و بتوانند مستندی از این خطه ارائه بدهند.
در خصوص فیلم دیوار صوتی که شما می خواهید نشان بدهید، یکی از فیلم های مورد علاقه من است. ساخت این فیلم بسیار سخت بود. از آن بدتر خیلی سخت است دیدن این فیلم. نمی دانم می توانند طاقت بیاورند این فیلم را ببینند یا نه. سعی کردم حالا که بچه فیلم کر ولال است، با مدیوم فیلم، یعنی مونتاژ، صدا، حرکت و سکوت بتوانم قصه را بگویم. منظورم از قصه، همان قصه کمی که دارم، ومن همیشه با داستان کم شروع می کنم، تا بتوانم طوری آن ارائه کنم که تماشاگر بتواند ببیند.
این فیلم خیلی فیلم عجیبی است. بازیگر پسربچه را در خیابان پیدا کردم. سه سال صبر کردم تا بزرگ تر شود. 6 ساله بود دیدمش و وقتی فیلم را شروع کردیم 9 ساله شده بود. اسم عجیبی هم داشت؛ «چارلز اسپارتاکوس گریم فیلد نلسون» اسمش بسیار عجیب بود. وقتی بزرگ شد، شماره تلفن بهش دادم و گفتم بگذار بابات به من تلفن کند. پدرش وقتی فهمید موضوع چیه و من کی هستم، قبول کرد. گفت مدرسه اش چه می شود. گفتم معلم خصوصی می گیریم. کم کم به همه عوامل گفتم هیچ کسی حق ندارد با این پسربچه حرف بزند. دوماه پسربچه حرف نمی زد. هرکاری داشت را باید می نوشت. کم کم وقتی همان شد که می خواستم، شروع کردیم به فیلم برداری.
وی افزود: اما خود پسربچه نبوغ عجیبی داشت. من البته همیشه شانس آوردم که بچه های درست پیدا کنم. به هرحال این فیلم برای من سمفونی از حرکت، مونتاژ عجیب، صدای خیلی عجیب، سکوت خیلی عجیب است، و یک نوع کلاس درس می تواند باشد درباره فیلم برداری در یک لوکیشن محدود. فیلم در دو لوکیشن …
