امروز اول شهریور ماه زاد روز تولد نابغه پزشکی ایران و جهان ابوعلی سیناست. وقتی از قامت استوارِ طبابت سخن میگوییم، گویی تصویری از پروفسور محمد اسماعیل اکبری در ذهن نقش میبندد؛ طبیبی که پنج دهه، «سرطان» را نه فقط در لایههای سلولی، که در جان و جهانِ انسان به مبارزه طلبیده است.
در این پنجاه سال تلاش علمی، هر روزی که او به اتاق عمل قدم گذاشته، گویی نبردی میان یأس و امید در جریان بوده و او، با آن نگاهِ نافذ و آرامشِ مثالزدنی، همواره در کنارِ بیمار، سنگرِ زندگی را حفظ کرده است.
او در کورانِ دشواریهایِ این راه، چون کوهی استوار ایستاده است. نگاهِ او به سرطان، نگاهی است که از میکروسکوپها فراتر رفته و به ریشههایِ روانی و اجتماعیِ درد رسیده است؛ او نه تنها تومورها را برمیدارد، بلکه با کلامش، بذرِ امید و آرامش را در روانِ ناآرامِ خانوادهها میکارد.
استاد برجسته سرطان، نگینِ درخشانِ دانشِ جراحیِ سرطان در ایران است که حضورش، اطمینانِ خاطرِ یک سرزمین است.
تن پوش سفید پزشکی اش در ظهر گرم یکی از روزهای تابستان و لبخند همیشگی و دلنشین اش آغاز مواجهه و گفت وگو با او در مرکز تحقیقات سرطان دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در شمالی ترین نقطه پایتخت است.
استاد همان اول دیدار میگوید اجازه دهید نمازم را بخوانم و بعد از چند دقیقه پشت میزش مینشیند و از زندگی علمی ۵۰ ساله و ۷۶ بهار گذشته عمرش برایمان روایت میکند.
آنچه در ادامه میآید مشروح گفتوگویی صمیمانه و علمی با «پروفسور محمد اسماعیل اکبری، استاد برجسته جراحی سرطان، بنیانگذار رشته فوقتخصصی جراحی سرطان در ایران، موسس و رئیس اسبق اولین دانشگاه علوم پزشکی کشور و از یک درصد دانشمندان پراستناد و برتر جهان طی سالیان متمادی، رئیس انجمن علمی آموزش پزشکی ایران، بنیانگذار آموزش پزشکی جامعه نگر در کشور و رئیس مرکز تحقیقات سرطان که قطب پژوهشی- خدماتی سرطان است، انجام شده است.»
این مصاحبه به روایت یک عمر تلاش علمی و اجرایی، از تولد در یک خانه مشترک خانوادگی تا توسعه زیرساختهای بهداشتی و درمانی در کشور و ابداع روشهای نوین درمان سرطان و توصیه نامه اخلاقی وی به نسل جدید پزشکان پرداخته است. زندگی در خانه ای شلوغ و سرشار از عطوفت
پروفسور اکبری سخن خود را با یادآوری روزهای کودکی آغاز کرده …
