عصر ایران؛ یلدا آذرپی - یادش بخیر، با رفیقِ شفیقی که حالا ایران نیست، در یکی از کافههای دنجِ میدان انقلاب، نشسته بودیم و قهوۀ تازه نوشجان میکردیم. صحبت از چه زمانی است؟ اواسط دهۀ هشتاد که احتمالاً سر پرسودایی داشتیم و شور و حالمان بیشتر از امروز بود. دستکم فراغتی داشتیم و رغبتی که باعث میشد پیاده از راستۀ کتابفروشیها بگذریم و بیآنکه شتابی برای رفتن داشته باشیم، سر از کافهای کوچک درآوریم. داخل کافه، بوی قهوه و دود سیگار با موسیقی ملایم و بحثهای مختلف به هم میآمیخت.
اولین بار در چنین فضایی صدایش را شنیدم. موسیقی نامجو برای نسلی که میخواست از تکرار فاصله بگیرد، نوایی تازه و عصیانگر داشت. نخستین آلبومِ رسمیاش با عنوان «ترنج»، شهریور ۱۳۸۶ منتشر شد؛ آلبومی پرماجرا که قطعاتش پیشتر دستبهدست شده بود. نامجو صدای نسل جوان، شوخ، سرکش، روشنفکر و بیقرار بود؛ صدایی که سنت و تجدد را بهنحوی نامأنوس به جان هم میانداخت. …
