مطالعهای جدید نشان داده است آواز خواندن، که به طور طبیعی شامل تنفس دیافراگمی (نوعی تنفس عمیق با استفاده از عضلهی دیافراگم) است، میتواند جایگزینی جذابتر و مؤثرتر از تمرینات سنتی تنفسی برای کاهش آروغزدن در بیماران مبتلا به اختلال آروغزدن فوقمعدهای باشد.
به گزارش زومیت، آروغزدن فوقمعدهای (supragastric belching) با آروغهای معمولی تفاوت اساسی دارد. در آروغ معمولی، هوای جمعشده در معده آزاد میشود. اما در اختلال یادشده، افراد به طور ناخودآگاه و با یک حرکت عضلانی، هوا را به داخل مری (لولهی ارتباطی بین گلو و معده) میکشند و سپس آن را به صورت آروغ به بیرون میفرستند. به همین دلیل به آن «فوقمعدهای» میگویند، چون منشأ آن بالای معده است.
به گفتهی دکتر دانیل سیفریم، متخصص گوارش از دانشگاه کوئین مری لندن که در مطالعه جدید نقشی نداشته است، آروغزدن فوقمعدهای نوعی اختلال رفتاری محسوب میشود و معمولاً به عنوان پاسخی آموختهشده شروع میشود. برای مثال، فردی که احساس ناراحتی شکمی یا علائم رفلاکس (بازگشت اسید معده به مری) دارد، متوجه میشود آروغزدن این ناراحتی را تسکین میدهد. این عمل تا جایی تکرار میشود که به عادتی ناخودآگاه تبدیل میشود.
به گزارش لایوساینس، مطالعه روی ۷۲ بیمار مبتلا به اختلال مذکور در دو بیمارستان در چین انجام شد. محققان ابتدا با معیارهای تشخیصی دقیق و بررسی علائم، سایر علل احتمالی را رد کردند و سپس از بیماران برای ارزیابی شدت علائم، کیفیت زندگی و سطح اضطراب یا افسردگی آنها نظرسنجی کردند. سپس بیماران به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند و به مدت یک هفته تحت درمان قرار گرفتند:
گروه اول: آواز درمانی: بیماران باید روزانه سه بار و هر بار به مدت ۵ دقیقه، یکی از چهار آهنگ محلی چینی را همراه با موسیقی میخواندند.
گروه دوم: تنفس دیافراگمی: بیماران تمرینات تنفسی هدایتشده را با تمرکز بر حرکت دیافراگم و گذاشتن دست روی شکم برای احساس تنفس انجام میدادند.
در هر دو گروه، بیماران باید به حجم صدای ۸۰ دسیبل (معادل صدای مخلوطکنندهی غذا) میرسیدند.
برخی متخصصان گوارش معتقدند آواز درمانی فقط به مؤلفهی رفتاری اختلال میپردازد و علت اصلی یعنی مؤلفهی شناختی را درمان نمیکند