عصرایران- در فوریه 1971، فضانوردان ماموریت آپولو 14 ناسا بار دیگر نام انسان را در تاریخ اکتشافات فضایی ثبت کردند. این ماموریت که با فرماندهی آلن شپرد، خلبانی ماژول ماهنشین توسط ادگار میچل و حضور استوارت روزا در ماژول فرماندهی انجام شد، سومین تلاش موفق انسان برای فرود روی ماه بود.
آپولو 14 با هدف مطالعه منطقه Fra Mauro انجام شد؛ منطقه ای که پیش از آن قرار بود مقصد آپولو 13 باشد، اما به دلیل نقص فنی آن ماموریت لغو شد. فضانوردان در این سفر علاوه بر انجام آزمایش های علمی، نمونه های سنگی متعددی از سطح ماه جمع آوری کردند تا اطلاعات بیشتری درباره تاریخ زمین شناسی قمر زمین به دست آید.
سال ها بعد، انتشار مجموعه ای از تصاویر آرشیوی این ماموریت، نگاه تازه ای به زندگی روزمره فضانوردان روی ماه ارائه کرد. در یکی از این تصاویر، زمین به شکل هلالی در پس زمینه ماه دیده می شود؛ نمایی که از سطح ماه کاملا متفاوت با تصاویر مشهور «زمین کامل» است که در ماموریت های فضایی ثبت شده اند.
یکی از بخش های جالب این تصاویر، تجهیزات پشتیبانی حیات فضانوردان یا PLSS است. این سامانه که روی پشت لباس فضایی قرار می گرفت، اکسیژن مورد نیاز، کنترل فشار و جریان آب خنک کننده را تامین می کرد و به فضانورد اجازه می داد در شرایط سخت سطح ماه فعالیت کند.
فضانوردان آپولو 14 همچنین از یک وسیله ساده اما مهم به نام MET استفاده کردند؛ گاری کوچکی که برای حمل ابزارها و تجهیزات علمی طراحی شده بود. این وسیله قرار بود کار فضانوردان را آسان تر کند، اما شرایط ناهموار سطح ماه باعث شد حرکت دادن آن همیشه ساده نباشد و گاهی فضانوردان مجبور شوند آن را جابه جا کنند.
یکی از یافته های مهم این ماموریت مربوط به خاک ماه بود. فضانوردان مشاهده کردند که لایه سطحی ماه بسیار نرم و پودری است، اما تنها چند سانتی متر پایین تر، خاک فشرده تر و محکم تر می شود. همچنین مشکل گرد و غبار ماه، یکی از چالش های اصلی ماموریت های آینده باقی ماند؛ زیرا ذرات ریز و چسبنده آن به لباس ها و تجهیزات می چسبند و می توانند وارد فضای داخلی فضاپیما شوند.
آپولو 14 همچنین مجموعه ای از آزمایش های علمی را روی ماه باقی گذاشت. یکی از آن ها ابزار SIDE یا آشکارساز یون های فوق حرارتی بود که برای بررسی تعامل باد خورشیدی با محیط ماه طراحی شده …
