عصر ایران؛ مجله تصویری سلاح - در میان هواپیماهای عجیب جنگ جهانی دوم، کمتر پروژه ای به اندازه نورثروپ اکس پی-79 (Northrop XP-79) در تاریخ هوانوردی جنجال برانگیز بوده است؛ جنگنده ای که به «موشک سرنشین دار» یا «قوچ پرنده» (Flying Ram) نیز شهرت یافت. داستان های تاریخی مدعی بودند که این جنگنده برای شلیک ساخته نشده، بلکه طراحی شده تا با بال های مستحکم خود در هوا به بمب افکن های دشمن بکوبد و آن ها را دو نیم کند!
اگرچه امروزه مورخان هوانوردی نظریه برخورد مستقیم و کوبیدن را بیشتر یک افسانه می دانند - چرا که این جنگنده 4 مسلسل کالیبر 0.50 هم داشت - اما ساختار آلیاژی منحصر به فرد آن باعث شد این داستان برای همیشه در تاریخ هوانوردی باقی بماند.
چرا چنین طرح عجیبی پذیرفته شد؟
در سال 1942، نیروی هوایی آمریکا به دنبال روش های خشن و ساختارشکنانه برای سرنگونی بمب افکن های آلمانی بود. شرکت نورثروپ (Northrop) به بنیانگذاری جک نورثروپ که از پیشگامان طرح های «بال پرنده» (Flying-Wing) بود، مسئولیت طراحی این پروژه را بر عهده گرفت. ایده این بود که جنگنده ای بدون نیاز به مهمات زیاد و با استحکام بدنه بسیار بالا ساخته شود. ویژگی های عجیب و منحصر به فرد اکس پی-79
خلبان در این هواپیما روی شکم می خوابید! دلیل این نوع طراحی، تحمل فشار جی بالا بود. خلبان در حالت خوابیده می توانست فشاری بین 9 تا 10 جی را بدون از دست دادن هوشیاری تحمل کند؛ فشاری که هنگام مانورهای شدید یا برخوردهای احتمالی ایجاد می شد.
لبه جلویی بال ها از آلیاژ منیزیم با ضخامت حدود 2 سانتی متر ساخته شده بود. این ضخامت فوق العاده همان عاملی بود که به شایعه «قیچی کردن بدنه آلومینیومی بمب افکن ها» دامن زد.
دو موتور جت وستینگهاوس 19بی (Westinghouse 19B) سرعتی حدود 870 کیلومتر بر ساعت به این هواپیما می دادند تا از هر بمب افکن آلمانی آن زمان سریع تر باشد.
تنها پرواز و پایان تلخ پروژه
تنها نمونه ساخته شده از این پرنده، یعنی مدل اکس پی-79بی (XP-79B)، بخش عمده ای از سال 1945 را در فرودگاه نظامی موروک (پایگاه هوایی ادواردز فعلی) واقع در صحرای کالیفرنیا گذراند. این هواپیما در این مدت تحت آزمایش های متعدد زمینی، تست های حرکت روی باند و بازرسی های دقیق ساختاری قرار گرفت. تا سپتامبر همان سال، …
