پنجرههای هواپیما یکی از آشناترین بخشهای کابین هستند، اما شکل گرد یا بیضیشکل آنها فقط یک انتخاب زیباییشناختی نیست. این طراحی نتیجه درسهای تلخی است که صنعت هوانوردی در دهه ۱۹۵۰ از چند سانحه مرگبار گرفت؛ زمانی که پنجرههای تقریبا مربعی به یکی از نقاط ضعف ساختاری هواپیما تبدیل شدند. (Reader's Digest)
به گزارش کجارو، اگر تا امروز هنگام نشستن کنار پنجره هواپیما به این فکر کردهاید که چرا سازندگان از پنجرههای مربعی و بزرگتر استفاده نمیکنند، پاسخ را باید در رفتار سازه هواپیما هنگام پرواز جستوجو کرد. بدنه هواپیما بارها تحت فشار و کاهش فشار کابین قرار میگیرد و همین چرخه مداوم میتواند کوچکترین ضعفهای ساختاری را به ترکهای خطرناک تبدیل کند. زمانی که پنجرهها گوشههای تیز داشتند
در نخستین سالهای توسعه هواپیماهای مسافربری، پنجرههای بدنه معمولا شکل مربعی داشتند. ساخت و نصب چنین پنجرههایی سادهتر بود و در آن زمان مهندسان هنوز از خطری که گوشههای تیز میتوانستند برای سازه ایجاد کنند، شناخت کافی نداشتند.
این مسئله با ورود هواپیماهای جت به صنعت پرواز، اهمیت بیشتری پیدا کرد. هواپیماهای جت در ارتفاع بسیار بالاتری پرواز میکردند و برای حفظ شرایط مناسب داخل کابین، بدنه آنها باید در برابر اختلاف فشار قابلتوجهی مقاومت میکرد.
یکی از نخستین هواپیماهایی که این مشکل را به شکلی دردناک آشکار کرد، de Havilland Comet بود؛ یکی از نخستین جتهای مسافربری تجاری جهان. سه سقوط که صنعت هوانوردی را تکان داد
مشکل از آنجا شروع شد که در کمتر از یک سال، سه فروند Comet هنگام پرواز از هم متلاشی شدند. نخستین حادثه در ۲ مه ۱۹۵۳ برای پرواز BOAC 783 رخ داد. هواپیما کمی پس از برخاستن از کلکته، هنگام صعود از هم پاشید و هر ۴۳ سرنشین آن جان باختند. بازرسان در ابتدا احتمال دادند که تلاطم شدید یا کنترل بیشازحد هواپیما در جریان طوفان باعث وارد شدن فشار بیش از اندازه به سازه شده باشد.
حادثه دوم در ۱۰ ژانویه ۱۹۵۴ رخ داد. پرواز BOAC 781 هنگام صعود در ارتفاع حدود ۲۷ هزار پایی در نزدیکی جزیره اِلبا در ایتالیا متلاشی شد و تمام ۳۵ سرنشین آن جان باختند. پس از این سانحه، ناوگان Comet برای مدتی از پرواز خارج شد تا مهندسان بتوانند علت شکست سازه را پیدا کنند.
اما در …
