دو دهه از ممنوعیت گروهی از مواد شیمیایی ضدحریق میگذرد، اما پژوهشی تازه نشان میدهد این ترکیبات هنوز در خاک، رسوبات، هوای داخل ساختمانها و حتی زنجیرههای غذایی اروپا پیدا میشوند.
به گزارش زومیت، مواد شیمیایی ضدحریق مورد بحث که با نام PBDE یا «اترهای دیفنیل پلیبرومینه» شناخته میشوند، زمانی بهطور گسترده در وسایل الکترونیکی، خودروها، هواپیماها، مبلمان، پارچهها و مصالح ساختمانی استفاده میشدند تا احتمال آتشگرفتن آنها کاهش پیدا کند.
مشکل از جایی شروع شد که دانشمندان در دههی ۱۹۹۰ متوجه شدند این ترکیبات بهسادگی در محیط از بین نمیروند و میتوانند در طبیعت و بدن انسان تجمع پیدا کنند. برای نمونه، پژوهشی در سوئد نشان داد مقدار PBDE در شیر مادر بین سالهای ۱۹۷۲ تا ۱۹۹۷ بهسرعت افزایش یافته بود. مطالعهای دیگر در آمریکا در سال ۲۰۰۲ نیز سطوح بالایی از این مواد را گزارش کرد.
در پی افزایش نگرانیها، استفاده از بسیاری از انواع PBDE از اوایل دههی ۲۰۰۰ در اروپا، آمریکا و دیگر نقاط جهان محدود یا ممنوع شد. چرا هنوز ناپدید نشدهاند؟
گروهی از پژوهشگران برای بررسی وضعیت فعلی این مواد، نتایج ۱۸۱ مطالعهی علمی دربارهی آلودگی اترهای دیفنیل پلیبرومینه در اروپا را مرور کردند. نتیجه چندان امیدوارکننده نبود و این مواد تقریباً در همهجا پیدا شدند؛ از دفاتر کاری در اسپانیا گرفته تا برف مناطق کوهستانی دورافتاده در اسلواکی.
ترکیبات ضدحریقی که دو دهه پیش ممنوع شدند، همچنان در خاک، رسوبات و محیطهای داخلی اروپا وجود دارند و از طریق زنجیره غذایی وارد بدن انسان میشوند
البته میزان آلودگی در فضای باز معمولاً کمتر از محیطهای بسته بود. به گزارش ساینسآلرت، بیشترین غلظت در شهرها، کارخانهها، محلهای دفن زباله و دیگر مناطقی دیده شد که فعالیت انسانی و صنعتی بیشتری داشتند.
برخی انواع PBDE در بخشهای مختلف محیط بیشتر دیده میشدند. برای مثال، ترکیب BDE-209 بیشتر در رسوبات و لجن فاضلاب وجود داشت، درحالیکه BDE-47 و BDE-99 در هوا و خاک فراوانتر بودند.
خبر مثبت این است که چند مطالعه نشان دادهاند میزان PBDE در هوا و خاک بهتدریج در حال کاهش است؛ اتفاقی که احتمالاً نتیجهی ممنوعیت استفاده از این مواد است. …
