مریم صفدری
زومیت
با شدیدترشدن کمبود آب، هند دوباره به سراغ آبانبارها و سازههایی رفته است که بعضی از آنها بیش از هزار سال قدمت دارند.
در سال ۲۰۲۵، آب «موسی رانی ساگار»، آبانبار پلکانی در شهر آلوار در ایالت راجستان هند، برای نخستینبار پس از بیش از ۳۰ سال از لبه پیادهرو سرریز کرد. این آبانبار پلکانی، مخزن بزرگی است که مردم از طریق مجموعهای از پلهها به آب آن دسترسی پیدا میکنند. موسی رانی ساگار بخشی از سامانه تاریخی جمعآوری آب است که اوایل دهه ۱۸۰۰ ساخته شد. تا سال ۲۰۲۱، سطح آب این آبانبار ۱٫۳ هکتاری بسیار متغیر و آب آن بهشدت آلوده بود. اما امروز مخزن تا عمق ۹ متر آب در خود نگه میدارد.
ویجای سارسوات، ساکن ۶۰ ساله آلوار، میگوید حتی در خشکترین ماههای سال نیز عمق آب بهندرت به کمتر از ۶ متر میرسد. احیای آبانبار نشان میدهد برخی از ابزارهای مؤثر برای مدیریت آب در شرایط گرمتر و بیثباتتر اقلیمی، فناوریهای تازه نیستند. بعضی از آنها هزاران سال قدمت دارند و فقط باید از زیر گلولای بیرون آورده و دوباره فعال شوند.
در سراسر هند، صدها جامعه به همین راهحل روی آوردهاند. روشهای قدیمی مدیریت آب که زمانی فقط بقایای فرهنگی گذشته به حساب میآمدند، اکنون دوباره بهعنوان سامانههایی سازگار با اقلیم مورد توجه قرار گرفتهاند. سازههای باستانی
هند در سالهای اخیر بیش از گذشته به احیای سازههای آبی قدیمی بهعنوان راهی برای مقابله با بحران آب روی آورده است. در مورد موسی رانی ساگار، مجموعهای از سازمانهای غیردولتی در سال ۲۰۲۱ بازسازی آن را آغاز کردند تا هم با کمبود شدید آب مقابله کنند و هم این میراث ۲۰۰ ساله را نجات دهند.
سامانههای سنتی آب در هند نامهای مختلفی دارند؛ از باوری و جوهاد گرفته تا کوند، تانکا و نادی. این سازهها قرنها بخش بزرگی از نیاز آبی مناطق روستایی هند را تأمین میکردند و بسیاری از آنها فقط در حدود ۲۰۰ سال گذشته از چرخه استفاده خارج شدهاند. روش کار این سامانهها با یکدیگر متفاوت، اما هدف اصلی تقریباً یکی است: سرعت حرکت آب را کاهش دهند تا فرصت بیشتری برای نفوذ به خاک و تغذیه منابع زیرزمینی پیدا کند.
بازسازی آبانبار پلکانی موسی رانی ساگار، این محل را از مردابی بدبو به یک آبراه تازه تبدیل کرده …
