به مناسبت روز ملی تشکلها و مشارکتهای اجتماعی، مراسمی برای تجلیل از تلاشهای فعالان و سازمانهای مردمنهاد در عرصه سلامت،، ۲۵ مرداد ۱۴۰۵، در سالن کتابخانه مرکزی دانشگاه علوم پزشکی ایران برگزار شد.
علی ربیعی، دستیار اجتماعی رئیسجمهور، در این مراسم با اشاره به اینکه «من بیشتر آنور میزی هستم تا اینور میزی» بخشی از مسیر خود در فعالیتهای اجتماعی را روایت کرد؛ از دهه ۷۰ و روزهایی که در زیرزمین خانه، پیاز داغ درست میکردند و برای خیریه میفروختند تا دورهای که از کمکرسانی صرف، به سمت توانمندسازی جامعه حرکت کردند. او از دوران دولت خاتمی یاد کرد؛ دورانی که به گفته او، تشکلهای بهزیستی دو برابر شدند و ظرفیتهای اجتماعی توسعه پیدا کرد.
او همچنین از دوران کرونا به عنوان دورهای یاد کرد که دستاوردهای فعالیتهای اجتماعی و مشارکت جمعی بیش از گذشته خود را نشان داد.
اما مسئله اصلی از نگاه ربیعی، همچنان توازن میان سه ضلع بازار، دولت و جامعه است. به باور او، جامعه هنوز نتوانسته هموزن دو ضلع دیگر شود و باید آنقدر قدرتمند شود که مردم بتوانند بخشی از مسائل خود را خودشان حل کنند.
وی افزود: در این نگاه، «مردم» مفهومی فردی و پراکنده نیستند. مردم، تشکل پیدا میکنند و تشکل، نهاد میشود.
او در ادامه به یکی از چالشهای جدی موضوع مسئولیت اجتماعی پرداخت؛ مسئلهای که سالهاست محل بحث است: سرنوشت منابع مسئولیت اجتماعی.
به گفته ربیعی، متأسفانه گاهی پول مسئولیت اجتماعی به «قوه دیگری» تبدیل شده که وزیر را تحت فشار قرار دهد و در نتیجه، منابعی که باید در مسیر درست هزینه شوند، هدر رفتهاند.
او سلامت و آموزش را از نخستین اولویتهای اجتماعی دانست و تأکید کرد منابع مسئولیت اجتماعی باید در همین مسیرها هدایت شوند. به اعتقاد وی، باید برای شرکتها و مجموعهها مشوقهایی ایجاد کرد تا منابع مسئولیت اجتماعی را به سمت اولویتهای واقعی جامعه سوق دهند.
ربیعی گفت: «ما واقعاً مسائل را درک کردهایم.» او با تأکید بر اینکه حوزه عمومی نباید آسیب ببیند، دولت پزشکیان را «دولتی فروتن و اجتماعی» توصیف کرد و گفت این سخن را نه صرفاً به عنوان یک مسئول دولتی، بلکه از جایگاه یک انجمن علمی و عضو هیئت علمی بیان میکند؛ دولتی که به گفته او، به داشتهها و ارزشهای دیگران احترام …
